Het 12 -jarig bestaan van cabaretgroep Purper

Purpergala, zaterdag, Ned.1, 21.57-22.52u.

Het was, had regisseur en groepslid Frans Mulder vooraf al gezegd, “waarschijnlijk de grootste kleinkunstgroep die ooit op één avond een voorstelling heeft gespeeld.” Ze waren met veertien, iedereen die ooit minstens één seizoen heeft behoord tot de amusante theatergroep Purper, en ze verschenen eind april en begin mei een paar avonden lang in het Purper Gala ter gelegenheid van het 12 1/2-jarig bestaan van het ensemble. Met vaardige hand had Mulder een aaneengeschakeling gemaakt van nummers uit de tien Purper-programma's, waarin elk van de veertien leden en ex-leden zich weer even van zijn/haar beste zijde kon laten zien.

Purper werd in 1980 in Utrecht als een muzikaal grappengroepje opgericht door de corpsgenoten Haye van der Heyden en Erik Brey. Toen de overige leden uit de oerbezetting aan hun studie de voorkeur gaven boven een theatercarrière, begon een schier eindeloze reeks wisselingen in de bezetting die gaandeweg het handelsmerk van Purper werden. Zo verschenen in de loop der jaren uiteenlopende talenten als Adelheid Roosen, Karin Bloemen, Ina van Faassen, Angela Groothuizen, Bart Kiene en Jan-Simon Minkema in de diverse Purper-programma's. Brey was de enige die er al die tijd bij bleef; vanaf van het vierde programma werd hij geflankeerd door Frans Mulder.

Ook de toonzetting van de groep veranderde met de jaren. Tot in het tiende programma - met Alfred van den Heuvel en Hans van der Woude naast Brey en Mulder - opeens weer de aanstekelijke pret uit de beginperiode werd teruggevonden. Geen wonder dat Purper dit seizoen voor het eerst in dezelfde bezetting speelt als de vorige keer.

Het gala vond plaats aan het eind van de triomftoernee van Purper 10. Mulder ensceneerde fraaie tableaux, met Adelheid Roosen als komische stoorzender en Erik Brey als boegbeeld aan de piano. De gelegenheidscombinatie vormde een hecht geheel, hoewel over het hele podium verspreid. Lastig voor camera's in beeld te brengen dus. Maar dat geldt wel vaker voor voorstellingen, waarvan de tv-registratie een bleek aftreksel is van de in het theater gecreëerde hilariteit. Mijn verwachtingen zijn, met de herinnering van die vrolijke avond in juni, niet te hoog gespannen.