Van Binnen

“De blanke, de negerin en de Indiaanse in mij houden elkaar in evenwicht. Ik ben uit verschillende rassen gemaakt en dat maakt me vrij. Ik heb ook niet één religie, ik geloof in de vereniging van álle geloven. Daarom heb ik hier in de kamer al die verschillende beelden staan: drie Chineze wijzen, een Egyptische farao-kop, een beeld van de Indiase god Shiva, de zonnegod van de Inca's, een Thaise boeddha, de Azteekse kalender en een ikoon van Christus. In de kast staat ook een Ohm-teken in de vorm van een olielamp. Ik aanbid die beelden niet, ik erken hun waarde.

Door die drie krachten, zoals ik ze noem, ben ik niet star. Anders dan bij ons in Venezuela, en al helemaal anders dan op Curaçao, waar mijn man vandaan komt, is alles in Nederland strak volgens de agenda geregeld. Als er iets daarin verandert krijg je irritatie. Misschien hou ik daarom zo van het weer in Nederland. Donder, weerlicht, regen, sneeuw, mist - die veranderingen geven me het gevoel dat ik leef. In de natuur is niets standvastig, zelfs in steen zit beweging.

Daarom hou ik zo van dit schilderij. Ik kreeg het van de ex-vriend van mijn dochter. Hij weet dat ik van de bergen hou. Het kan het Europese continent zijn, maar ook Zuid-Amerika, dat doet er ook niet toe. Wat ik hierin zie? De vereniging van hemel en aarde. Wacht, ik doe even het lampje aan erboven, dan komen de kleuren mooi uit. Dezelfde kleuren komen erin terug als in het huis, oudroze, lichtgroen. Dat doe ik met verstand. In het behang, de vloerbedekking, de kaarsen, de droogbloemen zit een stroom kleuren die in één vloeiende beweging door het hele huis omhoog trekt.

Alles hier in huis hebben we gekocht sinds 1978, toen we in Nederland kwamen wonen. Het enige uit Venezuela zijn die vier schilderijtjes van bananenbomen en dorpjes en de Andes op de achtergrond, die op spiegel zijn geschilderd. Met niets kwamen we hierheen. Toch vind ik het geen 'Hollands' huis van sfeer. Als ik met vakantie terugga neem ik soms souvenirs mee terug, zoals die toiletbril van schuimrubber in een roze plastic hoes. Lekker zacht.

Ik gebruik dat driedubbele gevoel in alles, ook in mijn werk. In de homeopathie, en de Chinese geneeskunde die ik nu studeer, moet je het individu kunnen analyseren en je erin verplaatsen. Voordat we in 1990 in dit huis kwamen wonen werkte ik bij een groot bedrijf. Ik zat in de ondernemingsraad, de Emancipatieraad, altijd druk. Toen ontdekte ik dat er dingen op je pad komen die niet makkelijk zijn, maar die je lering voor het leven geven. Bij een auto-ongeluk zijn drie van onze vier kinderen om het leven gekomen; de oudste heeft het overleefd, maar zij zit voor de rest van haar leven in een rolstoel.

Je wordt gewoon als een schaaksteen gezet, het is veel beter om niet tegen te stribbelen. Hoe het morgen wordt, hangt af van de mentale houding die je nu aanneemt. Huil, schreeuw, scheld, doe het, maar zet het daarna van je af. Weet dat er geen goed bestaat, er bestaat alleen de kracht die in harmonie zit.

Af en toe schrijf ik dat soort gedachten op een mooi papiertje. Dat lijst ik in, samen met een paar gedroogde bloemen en een goudkleurig lintje, en hang het op in de wc. Zoals deze: 'Ik verteer het leven gemakkelijk'. Die vind ik geloof ik de mooiste: 'Ik geloof in de macht die veel groter is dan ik ben en die op elk moment van elke dag door me heen stroomt.' Was getekend: Maria '93.''