Het Beest en Belle in Sjoukje Dijkstra pakje op het ijs

Walt Disney's World on Ice: Belle en het Beest. Produktie: Kenneth Feld. Met: Leana Naczynski (Belle), Donald Godfrey (Beest), George Galanis (Gaston), Mark Farrington (LeFou). Gezien: 1/12, Congresgebouw, Den Haag. Aldaar nog te zien t/m 8 dec.

We komen voor de op ijs gedanste versie van Disney's animatiefilm Belle en het Beest, maar ter introduktie schaatst er een gezelschap rond dat benadrukt dat een ijsrevue een ijsrevue is. Zeker, Mickey Mouse is erbij, en Minnie en Goofy en wat leden van de familie Duck. Maar hun optreden wordt ondersteund door een corps de ballet dat eruit ziet zoals dat hoort: meisjes met lange en vooral hoge benen, met glitterende hoge hoeden op en glanzende jacquet-jasjes aan waarvan de panden schalks op hun billen tikken als ze vaart maken op de schetterende muziek. Zo was het, zo is het, zo zal het altijd zijn. Maar van wie moet dat eigenlijk?

Het doel van de ijsdans-versie van Belle en het Beest is duidelijk: wat er op het ijs gebeurt moet zo weinig mogelijk afwijken van wat het publiek kent van de bioscoop en de videorecorder. Hoe ingewikkeld het is om tweedimensionaal om te bouwen naar driedimensionaal, blijkt uit de fantasiefiguren. De levende theepot Mevrouw Tuit, de kandelaar Lumière, de klok Pendule en het kinderkroesje Barstje: ze zijn koddig maar erg groot en in hun gezelschap is het Beest weer gering van omvang. De kostuums en maskers zijn daarentegen onberispelijk, de decors en props honderd procent herkenbaar, de effecten ontleend aan de film. Vooral een jeugdig publiek laat zich hier graag door overmeesteren.

Dat de geschiedenis van Belle en het Beest op de schaats wordt uitgevoerd, voegt niets toe aan de hoofdlijnen van hun verhaal, dat er overigens, samenvattend en schrappend, in ijltempo wordt doorgejast. Het duet in de balzaal, aanleiding voor Belle om verliefd te worden op haar Beest, hoogtepunt van de film en danscène bij uitstek, werd zelfs overgeslagen. Wel vroeg het ijs om onverwachte accenten die, misschien juist doordat ze losser staan van de film, leidden tot de beste types en scènes. Zo speelt het mollige paard van Belles vader (met schaatsen onder allevier zijn hoeven) een geslaagde, grotere rol en zorgt het ballet waarin die vader wordt aangevallen door kale bomen en een flemend wolvenpaar, een hoogtepunt: spannend, sierlijk en dreigend.

Verder brengt de choreografie voor Belle en het Beest niets nieuws. Belle moet haar ijs-persoonlijkheid vestigen met een onvirtuose solo waarvoor ze, tot protest van verschillende kleine meisjes, haar schort en rok uittrekt om een Sjoukje Dijkstra-pakje met een geschulpt rok-randje haar benen te laten accentueren. Alleen George Galanis als Belles gemene aanbidder Gaston is een solo met originele draaien en hoge sprongen vergund, terwijl Mark Farrington (als zijn knecht LeFou) zijn bleke figuren met flair en persoonlijkheid weet op te fleuren. De ensembles kregen het niet beter van Disney's ijschoreografenteam. Vooral de showballetten zijn langdradig en meestal weinig spectaculair. Met stramme zwier en met, heel toepasselijk, diepgevroren glimlachjes rond de mond, voeren de meeste medewerkers de combinaties uit die zo te zien niet werden ontworpen om te dansen maar om vooruit te komen.