Crowded House veinst opwinding met knipperlichten

Concert: Crowded House. Gehoord: 1/12 Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 2/12 Vredenburg (uitverkocht), 5/12 Philipszaal, Eindhoven.

Hoe braaf mag popmuziek klinken om nog voor rock & roll door te kunnen gaan? Crowded House bevindt zich nog net op het randje. Jarenlang schaafde de groep uit Nieuw-Zeeland aan fraaie Beatlesachtige liedjes met meerstemmige zang. Een artistiek hoogtepunt in het bijna tienjarig bestaan werd bereikt met de cd Temple Of Low Men uit 1988, waarop zanger Neil Finn de gedrevenheid en het talent toonde van een songschrijver met mogelijkheden. Nadien verschenen nog twee platen waarop de groep zich begon te herhalen; iets waar zelfs de in hippe dansmuziek gespecialiseerde producer Youth geen verandering in kon brengen.

Waar het Crowded House aan ontbreekt, is de uitstraling van de grotere pophelden. Geen wonder, met een bassist die zijn instrument bespeelt alsof hij een winkelwagentje voortduwt en een drummer die de maat aangeeft vanuit een comfortabel verende bureaustoel. Aan de kortstondige gastrol van Neil Finns grote broere Tim, met wie hij ooit samen in de semi-legendarische new wavegroep Split Enz speelde, kwam met ingang van de recente cd Together Alone een eind. De nieuwe gitarist en toetsenman Mark Hart is een betrekkelijk anonieme kracht, die vooral de opdracht lijkt te hebben gekregen om de partijen van de plaat zo netjes mogelijk na te spelen.

In een vol en afwachtend Vredenburg maakte Crowded House de fout om het optreden regelmatig stil te leggen voor flauwe grappen tussendoor. Het publiek wilde wel, want zelfs de onbenullige tekstregel 'Everywhere you go, always take the weather with you' werd enthousiast meegezongen. Het optreden bleef echter steken in inspiratieloze mooizingerij, waarbij elke tempoversnelling gepaard ging met knipperlicht om tenminste nog een beetje opwinding te veinzen.

Crowded House heeft de bekendste nummers kennelijk suf gespeeld, want de groep ontworstelde zich eraan door in de toegift een rondje verzoeknummers in 'Unplugged'-opstelling te spelen. De roep om Don't Dream It's Over werd genegeerd, ten gunste van instrumentaal geneuzel en een slap aftreksel van Led Zeppelins Whole Lotta Love. Zoals het er nu voor staat bij het melige Crowded House, weet zelfs Cliff Richard meer bij een publiek van oudere jongeren los te maken.