Einde aan debat van negen jaar

April 1984: D66 komt met een initiatief-wetsontwerp waarin euthanasie mogelijk wordt in het kader van hulpverlening en op uitdrukkelijk verzoek van iemand in stervensfase of van iemand die het lichamelijk of geestelijk lijden als ondraaglijk ervaart.

Januari 1986: Het eerste kabinet-Lubbers (CDA/VVD) komt met een wetsvoorstel waarin de strafbaarstelling onverkort wordt gehandhaafd.

Mei 1989: Val van het tweede kabinet Lubbers waardoor het geplande debat over de twee euthanasievoorstellen van kabinet en D66 niet doorgaat.

November 1989: Premier Lubbers kondigt aan dat het nieuwe kabinet voor de zomer van 1991 een standpunt zal innemen over de vraag of er wetgeving moet komen terzake van euthanasie.

Janauri 1990: Prof.mr. J. Remmelink, procureur generaal bij de Hoge Raad begint op verzoek van het kabinet een onderzoek naar de medische praktijk inzake euthanasie.

Januari 1990: De artsen van het verpleeghuis het Wiedenbroek in Haaksbergen staken de behandeling van de 47-jarige coma-patiënte I. Stinissen-Swagerman, waarna zij overlijdt.

September 1990: Het aantal meldingen van euthanasie blijkt te zijn gestegen van 181 in 1988 tot 336 in 1989. In één zaak werd vervolging ingesteld.

Oktober 1990: Artsen krijgen van minister Hirsch Ballin (justitie) de garantie dat het openbaar ministerie discreter zal optreden bij gerechtelijk onderzoek naar euthanasie. De maatregel is onderdeel van een nieuwe meldingsprocedure die is overeengekomen met de artsenorganisatie KNMG. Deze uniforme regeling moet het mogelijk maken het medisch handelen bij euthanasie te toetsen.

November 1990: De Nederlandse vereniging voor vrijwillige euthanasie maakt een protocol dat in ziekenhuizen en verpleeghuizen kan worden gebruikt bij toepassing bij euthanasie.

Februari 1991: Uit onderzoek van de Vrije Universiteit blijkt dat huisartsen ongeveer 2.000 keer per jaar euthanasie of hulp bij zelfdoding toepassen.

September 1991: Uit het rapport van de commissie- Remmelink blijkt dat in 1,8 procent van de 130.000 sterfgevallen per jaar sprake is van euthanasie. In een groot aantal gevallen wordt euthanasie toegepast zonder “uitdrukkelijk verzoek” van de patiënt.

September 1991: Uit het jaarverslag van de procureurs-generaal blijkt dat artsen tot 1 augustus '91 al in 415 gevallen melding hebben gemaakt van euthanasie.

November 1991: Het kabinet Lubbers komt met een wetsvoorstel waarin euthanasie strafbaar blijft. In de Wet op de lijkbezorging wordt de bestaande meldingsprocedure vastgelegd. De procedure gaat ook gelden voor actief medisch ingrijpen ter bekorting van het leven zonder het verzoek van de patiënt.

Juni 1992: De rechtbank in Rotterdam ontslaat twee artsen van rechtsvervolging nadat zij een psychisch zieke vrouw een dodelijke dosis zware slaaptabletten hadden verschaft waarmee de vrouw in 1985 een einde aan haar leven maakte.

December 1992: Een 65-jarige vrouwelijke arts wordt door de Rotterdamse rechtbank veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 10 maanden wegens hulp bij zelfdoding.

Januari 1993: UIt een NIPO-enquête blijkt dat een meerderheid van de Nederlands bevolking, ook van de CDA-stemmers, voor euthanasie is en vindt dat euthanasie buiten het Wetboek van strafrecht om moet worden geregeld.

Februari 1993: Op 2 februari begint in de Tweede Kamer het debat over de nieuwe euthanasieregeling. Voor de derde keer in 15 maanden dringen de bisschopppen erbij de Kamer op aan om in alle gevallen van actieve levensbeeïndiging daadwerkelijk tot vervolging over te gaan. CDA en PvdA steunen het kabinetsvoorstel dat wordt aangenomen met 91 stemmen voor en 45 stemmen tegen. VVD, GroenLinks en D66 wijzen het af omdat zij deze partijen bang zijn dat levensbeeindiging zonder uitdrukkelijke toestemming van de patiënt in de praktijk als legaal zal worden ervaren.

Mei 1993: De CDA-fractie in de Eerste Kamer vindt dat het kabinet de nieuwe euthanasieregeling moet intrekken. De CDA-senatoren achten het onjuist dat de wettelijke regeling naast 'echte' euthanasie, levensbeeindiging op uitdrukkelijk verzoek ook betrekking heeft op levensbeeindiging van diegenen die hun wil niet kenbaar kunen maken.

Juni 1993: Het kabinet zegt de Eerste kamer toe dat de meldingsprocedure voor artsen wordt aangescherpt.

September 1993: De Haarlemse psychiater B.E. Chabot wordt door het gerechtshof in Leeuwarden ontslagen van rechtsvervolging wegens het geven van hulp bij zelfdoding aan een 50-jarige vrouw uit Ruinen.

23 November 1993: De Eerste Kamer begint het debat over de wijziging van de Wet op de lijkbezorging waarin de euthanasiekwestie wordt geregeld.

29 november: De Eerste Kamerfractie van de pvdA dreigt haar steun in te trekken na de toezegging van minister Hirsch Ballin (justitie) aan de CDA-fractie in de Senaat om euthanasiemeldingen te gaan registreren en een actief vervolgingsbeleid te voeren.

30 november: De Eerste Kamer aanvaardt met 37 stemmen voor en 34 stemmen tegen een gewijzigde Wet op de lijkbezorging.