Waterval

De ideale Veluwezoomwandeling voert van het station in Arnhem direct naar Sonsbeek en het eerste oponthoud, de waterval. Ik heb die plek eens in een roman gebruikt, zonder dat het haar merkbaar heeft veranderd. Zo gaat het met romans, ze beïnvloeden eigenlijk alleen jezelf.

Het toverachtige van deze waterval was dat je er onderdoor kon. En dat kan nog steeds. Aan weerskanten geeft een smal gangetje toegang tot een ruimte die destijds als grot werd opgevat, en grot verwees naar graf, het graf van Jezus na de kruisiging, alleen niet afgesloten door een steen, maar door een scherm dat vrolijk blonk en klaterde.

Dit scherm is aan de onderzijde ingescheurd. Daar ligt een glimp van vijver, ijsvloer, beetje sneeuw. Wat hogerop, dwars door het vloeiend water heen, zie je contouren van een boom, een fletse hemel, schimmig zonnetje.

Het daglicht in de grot is ingetoomd. De weerschijn van de buitenwereld speelt geduldig op de achterwand. Het stuift en druppelt hier. Je adem dampt. Je damp hangt telkens bijna stil. Op bolle stenen heeft zich ijs gevormd, net bergkristal.

Hoe ging die zin ook weer? Gordijn dat steeds bewoog, maar nooit zou opengaan - dat klopt wel ongeveer.

In de gang naar buiten toe is in een steen een voetstap uitgespaard. Daar moest precies je schoen in staan. En dat moet nog steeds.