Onvrede bij Groen Links over opmars ex-communisten

Is GroenLinks bezig Roodlinks te worden? In de partij die zich opwerpt als behartiger van het milieu en voorstander van democratisering wordt achter de schermen flink gevochten.

De kandidatenlijst voor de Tweede Kamer zorgt voor commotie, ontevredenheid en geweeklaag. Bij de eerste twaalf blijken maar liefst vijf vroegere communisten te zitten. De 'kameraden' van gisteren hebben de weg naar het eerste echelon van de partij gevonden en de christenradicalen van de vroegere PPR voelen zich gepasseerd.

Officieel vallen de termen PPR, PSP en CPN (die in 1989 tot GroenLinks werden) niet, maar in de wandelgangen zijn regelmatig bloedgroepgeluiden te horen. Officieel is de klacht dat er onvoldoende 'milieu-specialisten' verkiesbaar staan. Het Tweede Kamerlid Paul Rosenmöller (nooit lid geweest van een van de drie gefuseerde partijen) en Eerste Kamerlid Wim de Boer (ex-PPR) lieten hun stem horen. De voorzitter van de kandidatencommissie Andrée van Es (ex-PSP) is 'geschrokken' van de kritiek. “Deze geluiden betekenen dat de partij minder dan wenselijk één geheel is”. Van Es heeft niet naar bloedgroepen gekeken. “We hebben niet gelet op wie nu wel of niet groen is”.

De strijd tussen 'groen en rood' wordt uitgevochten achter de façade van het milieu. De PPR was ooit de partij van het milieu, terwijl PSP en CPN zich met name profileerden met grote anti-kernwapendemonstraties. In 1989 gingen de drie partijen samen; de PPR had bij de fusie twee Kamerzetels, de PSP een en de CPN nul. Deze partij verdween in 1986 uit de Kamer. Maar de lijst blijkt juist het omgekeerde te weerspiegelen. Bij de eerste twaalf van de GroenLinks staat nu slechts één voormalig PPR-lid, Bram van Ojik. Ina Brouwer (ex-CPN) leidt de lijst met Mohammed Rabae. Nummer vijf (Tara Oedayray Singh Varma, raadslid in Amsterdam), nummer acht Herman Meijer (raadslid in Rotterdam), nummer tien Ab Harrewijn (hij werkt als bedrijfspastor in Amsterdam) en nummer twaalf Herma Hofmeijer (medewerker van GroenLinks in de Kamerfractie) komen voort uit de 'gestaalde kaders' van de voormalige CPN.

Zowel Rosenmöller als De Boer zeiden geen discussie over “bloedgroepen” te willen, maar het is geen geheim dat de PPR-christenradicalen, goedgelovig en afkerig van machtspolitiek, het moesten afleggen tegen gewiekste ex-communisten die hun weg naar de top wisten te vinden. Bij de vorige lijst in 1989 was er evenwicht, zo klinkt het in de PPR. Toen had de PPR de plaatsen een en vijf, bezette de PSP twee en zeven, terwijl de CPN drie en acht had. Lijsttrekker was PPR-voorvrouw Ria Beckers. Nu is de verhouding anders. CPN bezet de plaatsen een, zeven, acht, tien en twaalf; de PSP heeft vier, zeven, negen en elf; en de PPR moet genoegen nemen met plaats zes.

Achter de schermen klaagt de ex-PPR die zich ook al moest neerleggen bij het lijsttrekkerschap van Ina Brouwer, de vroegere fractieleider van de CPN. Brouwer verwierf het lijsttrekkerschap met de nipte steun van 51 procent van de leden en beloofde rekening te houden met een grote minderheid in de partij. Op 5 februari, op het partijcongres, moet die grote minderheid de lijst veranderen of er zich bij neerleggen dat Groenlinks naar de kiezer gaat met een roodlinkse lijst. (DJE)

    • Mark Kranenburg
    • Kees van der Malen
    • Rob Meines
    • Derk-Jan Eppink