DE BRUINSTE BENEN VAN DE EREDIVISIE

Volleybalster Heleen Crielaard, fris, vrolijk en met paardestaart, heeft landskampioen Bonduelle VVC de helpende hand toegestoken en is teruggekeerd in de eredivisie. De ex-international schikt zich moeiteloos in haar nieuwe rol als invalster.

Van haar talent moest Heleen Crielaard het niet hebben, zegt ze zelf. “Wel van mijn hoofd en mentaliteit.” Dat de spelverdeler daarmee ook de top wist te bereiken vindt ze best iets om trots op te zijn.

Ze kreeg ook de aandacht van een vedette. “Dat heeft mij altijd verbaasd.” Ze is een bekende sportster in Nederland, zat aan tafel bij Barend en Van Dorp en Elsevier maakte tijdens de Olympische Spelen van Barcelona een lang verhaal over haar. Het komt misschien door haar leuke verschijning. Auteur Hugo Camps noemde haar in Elsevier een meisje met “een bijna goddelijke bamboe-soeplesse”. Ondanks de lengte van 1.80 meter.

Crielaard voelt zich best gevleid door dergelijke complimenteuze omschrijvingen “maar met alleen een leuk bekkie red je het niet.” “Als je geen tekst hebt zijn de mensen binnen vijf minuten op je uitgekeken.” En ze kan natuurlijk ook best aardig volleyballen.

Ze besloot zich met ingang van dit seizoen volledig te concentreren op het beachvolleybal. “Dat is zó gaaf.” Waarom dan? “Moet je mijn benen zien!”. Ze deed laatst met haar zus en teamgenoot Lilian mee aan een toernooi op één van de gouden stranden in Rio de Janeiro en heeft momenteel ongetwijfeld de bruinste benen van de Nederlandse eredivisie. Beachvolleybal is in '96 in Atlanta één van de nieuwe takken van sport op de Olympische Spelen. De kans bestaat dus dat Crielaard nóg een keer aan “het mooiste evenement ter wereld” kan meedoen.

Ze lijkt geschapen voor de beachvolleybalwereld van glitter en glamour. “Maar er lopen daar veel mooiere kontjes rond, hoor.” Toch slaagde ze er in Rio in om het lievelingetje van het Braziliaanse publiek te worden. Ze werd een week lang niet met rust gelaten. “Het geeft een kick als er 6000 man voor me schreeuwen en klappen.”

Ze zegt zich niet bewust bezig te houden met het feit dat ze door haar uiterlijk opvalt bij het publiek. Vroeger op school kreeg ze juist helemaal geen aandacht omdat ze langer was dan de jongens in haar klas. Tijdens de Olympische Spelen schoof tennisvedette Stefan Edberg een keer naast haar aan in de ontbijtzaal. Ze denkt niet dat dat iets met haar uiterlijk te maken had. “Daar is Edberg veel te verlegen voor.” Crielaard, sinds drie maanden getrouwd, kan zich in Barcelona geen grote interesse voor haar persoon van mannelijke collega's herinneren. “Maar misschien heb ik er niet op gelet.”

Volgens Crielaard doet het uiterlijk er bij de Olympische Spelen niet toe. “Bij de Spelen is iedereen op zijn manier trots op zijn of haar lichaam. Er liep een Chinese basketbalster van 2,10 meter rond, maar ook zo'n kleine, dikke smurf die aan gewichtheffen deed. Normaal worden zulke mensen nagekeken en nagewezen. Daar niet. Bij de Olympische Spelen is niemand te lang, te klein, te dik of te dun.”

Haar voorgenomen rentree bij VVC haalde ook weer alle kranten. Veel stelt het echter niet voor, vindt ze zelf. Ze helpt gewoon haar club. Voorlopig voor een maand. “Ik moet kijken of ik het wel aankan.” Ze was aan het begin van het vorige seizoen gestopt wegens drukke werkzaamheden. Coach Marcel de Laat zette afgelopen dinsdag echter de lastige Ingrid Dirckx, de tweede spelverdeelster, uit de selectie en deed een beroep op de 26-jarige ex-international. De ontknoping van de bekercompetitie en de tweede ronde van het Europa-Cuptoernooi tegen CSKA Sofia staan voor de deur. Het telefoontje naar Crielaard was niet tevergeefs.

Ze had door een bezoek aan haar ouders een paar dagen eerder toevallig VVC zien spelen. Het spel was haar tegengevallen. Ze voelde zich meteen mede verantwoordelijk. VVC is haar eerste club, acht jaar lang speelde ze er voordat ze voor haar studie psychologie naar Amsterdam verhuisde. Maar dát was het niet, beweert ze. Het was het team, “mijn team”. “Ik heb tien jaar geprobeerd kampioen te worden. Bij Zaan '69 lukte dat niet, bij Martinus ook niet. Verleden jaar bij VVC eindelijk wel. Er staat nu een gigantische kampioensploeg. Daar hebben we uren energie in gestoken. Dat mag nu niet in één klap verloren gaan.”

De 19-jarige Saskia Westerman blijft de eerste spelverdeelster van coach De Laat. Stand-in Crielaard wil ook niet anders. “Het is niet mijn intentie Sas kapot te maken.” Ze staat klaar als Westerman het moeilijk krijgt, zegt ze. “Saskia is ontzettend vooruitgegaan. Ze leert het heus wel, maar binnen twee jaar kan je niet ineens een goede spelverdeler zijn.” De Laat bevestigt dat Westerman zijn eerste keuze is. Hij kan echter niet verzekeren dat hij Crielaard nooit in het basisteam zal laten beginnen. “Want ik wil toch altijd winnen.”

Crielaard wordt in haar eerste wedstrijd, zaterdag in en tegen Zaandam (3-0), in alle sets in de slotfase ingezet. Een dag later tegen concurrent Delta Lloyd AMVJ (ook 3-0) komt ze bij een 8-5 achterstand in de tweede set in de ploeg. VVC wint, vooral door toedoen van uitblinker Andra Apine, toch nog met 15-13. Crielaard, spelend met het 'vreemde' nummer negen (“Dat was nog vrij”), valt met name op door het praten met haar teamgenoten die ze oppept en opzweept. Ze toont zich eens te meer een echte spelverdeelster, een leider. “Toch zou ik die bal soms ook weleens een enorme optater willen geven om mijn agressie af te reageren.”

Na afloop van het duel tegen AMVJ zegt Crielaard het idee te hebben dat ze niet is weggeweest. “Gisteren voelde ik me nog heel raar.” Van het huidige basisteam speelde ze vorig seizoen alleen niet met Marina Klemez samen. “En dat onderlinge gevoel heb je snel weer terug.” Ze beweert zich probleemloos in haar nieuwe rol van invaller te kunnen schikken. “Ik blijk ook zo nog functioneel te kunnen zijn.” Ze heeft, stelt ze, ook geen recht van spreken. In verband met haar werk bij een Haags sportmarketingbureau kan ze maar één keer in de week trainen, in het gunstigste geval twee keer. De anderen oefenen vier keer.

Heleen Crielaard is in Vught eigenlijk een luxe supporter. Temidden van de andere wisselspelers klapt ze aan de kant vrolijk en enthousiast voor de door haar team gescoorde punten en fluit zelfs af en toe op haar vingers. Tijdens de time-outs zoekt ze collega-spelverdeelster Saskia Westerman op en roept haar snel een paar adviezen toe. “Maar ik heb nu vooral de handen vol aan mezelf.”

    • Hans Klippus