Leni Saris ('Ik zie niet in waarom ieder mens ...

Leni Saris ('Ik zie niet in waarom ieder mens over wie in de nieuwsmedia wordt geschreven versierd wordt met zijn of haar leeftijd tussen haakjes achter de naam'') werd geboren in Rotterdam. Na de MULO en verscheidene kantoorcursussen ging ze werken op een notariskantoor. In haar vrije tijd schreef ze; haar eerste boek, de meisjesroman 'Leontine', verscheen in 1938. De familieromans die ze in de jaren daarop publiceerde sloegen zo goed aan, dat ze haar kantoorbaan kon opzeggen. Komende maand verschijnt Leni Saris' honderdste boek, 'Chiara'.

Donderdag, 18 november

Vandaag kreeg ik het bericht, dat mijn honderdste boek, Chiara, begin december verschijnt, begeleid door een reproduktie van de originele uitgave van het eerste boek Leontine. Het negenennegentigste boek, De Gouden Handjes, is nauwelijks uit, maar daar is mijn 'rampjaar 1992' schuld aan.

Herinnering aan Tjula heb ik met één hand getypt omdat ik een pols had gebroken. Daarna ben ik maanden lang bezig geweest met de slopende ziekte en dood van mijn slechts driejarig hondje en na nog enkele rampen, die ik maar onvermeld laat, brak ik enkele dagen voor Kerstmis mijn heup, werd geopereerd en bracht de feestdagen in het ziekenhuis door. Eenmaal weer thuis, ben ik meteen aan het honderdste boek begonnen, het werk ging dus gewoon door, zij het nogal omslachtig. Boek nummer honderd werpt zijn schaduwen vooruit: interviews, foto's, lezingen, signeren, radio- en tv- gesprekken, dus een overvolle agenda en even geen boek waaraan gewerkt wordt.

De omslag van het honderdste boek is getekend door Reint de Jonge, bekend schilder, en illustrator van de Kinderbijbel. Helaas is Reint de Jonge enkele weken terug plotseling overleden, veel te vroeg.

Vanmiddag om 2 uur waren de opnames bij mij thuis voor TV Stad Rotterdam. Aardige mensen! Het ging de tweede keer goed, de eerste keer kraakte mijn stem en verdween. Neen, ik was niet nerveus maar door het ongewoon veel en lang praten raakt mijn stem af en toe overbelast. Er kwam ook nog een fotograaf van een krant binnenlopen om tijdens het filmgedoe een plaatje te schieten. Na het filmen had ik noodgedwongen nog een telefonisch interview. Niet prettig, zo'n gesprek met iemand die je niet kunt zien, maar het kon niet anders.

Het is intussen kwart over zes; ben vanaf twaalf uur bezig geweest met al het bovenbeschreven werk, want dat is het toch. Ik ben moe, het is voor vandaag genoeg geweest.

Vrijdag

Ik ga nu bij mijn vrienden in Laren logeren, dat centraal ligt voor diverse werkzaamheden in verband met het verschijnen van het honderdste boek. Een paar dagen; langer kan niet, er zijn thuis al teveel afspraken genoteerd. Ik wil niet langer met een kruk lopen maar het blijft moeilijk. Autorijden gaat niet, Els en Wim helpen me. Ze komen vroeg en beginnen mijn omvangrijke bagage naar hun wagen te sjouwen.

'Dat zijn we gewend'', zegt Els blijmoedig. 'Als jij niet de helft van je garderobe meesjouwt, denken wij dat je ziek bent.'' Zij kan het weten, we zijn al vijfendertig jaar bevriend. Els rijdt, ik zit comfortabel naast haar, Wim zit achterin, iets minder comfortabel tussen mijn garderobe die beslist niet mag kreuken.

Blij dat ik weer eens echt uit ben, zonder geworstel om krukken in en uit de wagen te wringen. Ik loop in ieder geval 'los', al is het niet fraai.

De fanbrieven heb ik meegenomen, ik beantwoord die brieven per omgaande, dat is een van mijn stelregels. Behalve om boekenlijsten wordt er om foto's gevraagd maar die zijn op, dus plunder ik nu mijn privé-album, want van nasturen komt niets terecht.

Ik blader in de aantekeningen voor een nieuw boek, maar de vakantiestemming wint het. Anouk, dochter van Els en Wim en mijn petekind, studeert en is ijverig bezig aan een scriptie, maar wil even iets anders en ontvoert De Gouden Handjes. Ze woont in Baarn en belt later, dat ze het boek zo gezellig en ontspannend vindt. Dat is de bedoeling van dit boek, dat door de lichte en gezellige inhoud ook voor mij een ontspanning betekende na alle pech en pijn. Chiara daarentegen, nummer honderd, is gebaseerd op een ware gebeurtenis, die veel indruk op mij heeft gemaakt.

De mooie serre in het Larense huis is favoriet bij de familie. Over het glazen dak trippelen nuffig de duiven, in de tuin bengelt een koolmeesje aan het notenhuisje aan de pergola. Mooie Sam, de poes, en Candy, de Engelse pointer, vechten nooit als kat en hond maar slapen samen in Candy's mand, zo kan het ook! Ik ben gek op dieren en het gemis van mijn hondje Noëlle heb ik nog steeds niet goed verwerkt. Ik mis haar zo!

Morgen heb ik het druk, moet twee keer signeren, in de morgenuren en honderd kilometer verder in de middaguren.

Zaterdag

Twee keer signeren op één dag! Ik wist het wel, op zaterdagmorgen krijg je mensen niet op de been, waarom zouden ze zich haasten? Wij waren om kwart voor elf binnen, de 'commissie van ontvangst' schitterde door afwezigheid, het personeel was ook nog niet in topvorm. Er was geen zitplaats en we zijn toen maar boeken gaan kijken in de zeer grote boekhandel. Na een kwartier kregen we koffie, heel welkom na de lange rit en daar was de 'catering' mee bekeken. Enfin, ik kwam om te signeren en dat ging wel aardig, maar toch kwam bijna iedereen voornamelijk op het nieuwe boek De Gouden Handjes af, en de twee voorgaande boeken Dubbel Spiegelbeeld en Herinnering aan Tjula. Signeren vind ik een bijzonder aangename bezigheid, omdat ik dan echt contact met mijn lezers heb. Het is overigens heel belangrijk om uit te stralen, dat hun belangstelling wordt gewaardeerd. Mijn standpunt is: Ga nooit ongeïnteresseerd achter een tafel met boeken 'hangen', want dan gebeurt er niets. Praat en activeer de mensen, dan komen ze los. Ook lezingen, waar ik minder van houd, kun je ombuigen tot een samenkomst met gelegenheid tot vragen stellen.

Tegen de tijd dat we weg moesten, werd het juist druk. Nederland was wakker geworden en op de boodschappentoer.

Signeren in de tweede boekhandel werd heel sfeervol, warm en gezellig en met bijzonder enthousiaste fans. Leuke gesprekken en ook hier liep natuurlijk het nieuwste boek hard, maar dit waren fans die 'alles' al hadden, legio fans sparen de boeken en het kost best moeite om honderd boeken van één auteur bij elkaar te krijgen.

Els en Wim waren boeken zoekend in de expeditieruimte beland en raakten opgesloten, omdat de dochter des huizes in de kleuterleeftijd de deur op slot had gedraaid. Door de drukte had niemand het gebonk op de deur gehoord, tot er iemand langskwam. Na een fantastische middag huiswaarts, met prachtige bloemen en een in twee opzichten smaakvolle doos bonbons.

Het was een dag met een sterretje en... bedankt voor jullie hulp, Els en Wim.

Zondag

Vanavond ben ik voor het eerst weer echt uit geweest, naar The Phantom of the Opera. Ik heb na mijn huisarrest echt toegeleefd naar deze avond, maar te hoog gespannen verwachtingen eindigen vaak in een tegenvaller. Deze keer beslist niet! We zaten wel erg vooraan. Ik ga zeker nog een keer, maar dan wil ik een plaats halverwege de mooie zaal. Het is dan niet nodig om met het hoofd in de hals te hangen om te kunnen zien wat er boven gebeurt.

De Phantom is uiteraard onberekenbaar en duikt op de vreemdste plaatsen op. De val van de veelbesproken kristallen kroonluchter is zeker spectaculair, vooral als je het ziet gebeuren vanuit het midden van de zaal. Jammer, maar ik zag de kroon niet aankomen, hij landde als een soort Hovercraft, zacht en perfect op het toneel. Begrijpelijk! Ze kunnen moeilijk bij iedere voorstelling een kostbare kroon met veel lawaai te pletter laten slaan.

De pauze heb ik besteed aan het uitzoeken bij het souvenirwinkeltje van een echt mooi aandenken: het boek Souvenir met kleurenfoto's van de betoverende decors.

Dit was geen avond met één ster maar met een sterrenhemel.

Maandag

In enkele dagen heb ik vier fotografen bij mij thuis gezien en heb ik mijn gezicht in alle mogelijke en onmogelijke standen gevouwen.

Toen ik de hondjes nog had, werden alle foto's bijzonder ontspannen gemaakt. Ik pakte een hondje op en de foto was gemaakt, omdat er met die kleine dingen altijd iets te lachen viel.

Nu hebben we ook met de poes deze pose geprobeerd. Aangezien zij alleen maar kwaad krijst en wringt als ze wordt opgepakt, zal dit beslist geen charmante foto zijn geworden.

Nu wordt het dus soms een foto achter mijn kleine, rode schrijfmachientje, waar ik het prettigst op werk; ik wil geen tekstverwerker en mijn diverse electronische - en de oude elektrische - machines zijn moordend voor mijn inspiratie. Geef mij mijn eenvoudige ouderwetse machientje maar, dat, in de huls geschoven, na afloop van het werkfestijn, iets heeft van een rode lolly-zonder-stok... het gekke ding!

De afspraak voor een voorbereidend gesprek voor de televisie moet worden verschoven want er is iets mis gegaan met stukken die 'ergens' zijn blijven hangen... ook dat nog!

Waar... oh, waar haal ik de tijd vandaan om een kleine honderd kerstkaarten te schrijven, waar ik anders zo vroeg mee ben? Zakenbrieven blijven liggen, alleen fanpost wordt beantwoord.

Dinsdag

Vandaag een rustige dag? Nou ja, min of meer. Boodschappen moeten ook gedaan worden. Winkels zijn voor mij nog altijd te ver weg. Prompt half vier belt scholiere Ankie, die over een onderwerp, iets of iemand, in het Engels een korte voordracht moet houden. Ik ben dus die 'iemand', gemakshalve, want ze kent mij. Eerst praten, Ankie gewapend met blocnote en balpen. Ze vraagt goed, hoeft geen eindeloze geschiedenis. Haar verhaal moet ze eerst vertalen, daarna haar Engelse verhaal houden, zonder aantekeningen, vijf minuten, maar vier minuten of tien minuten mag ook... zegt ze. 'Liever vier minuten?'' vraag ik en dat geeft ze vlot toe. Maak het jezelf niet moeilijker dan nodig is... toch? Ben benieuwd hoe ze het er vanaf brengt. Nu zit ik weer te 'knagen' aan dit dagboek, dat, eerlijk gezegd, vrij veel tijd in beslag neemt in deze drukke weken maar ik heb 't aangenomen, dus het moet gedaan worden.

De herfstbladeren jagen mijn raam voorbij. Het plantsoen naast het huis heeft een bladerendek gekregen. Mijn bureau staat pal voor het raam. De poes ligt op de vensterbank, pal achter mijn schrijfmachine te stoven in de hitte van de verwarming... hoe houdt het beest dit vol! Sinds de hondjes er niet meer zijn, is zij, eindelijk, de baas in huis... denkt ze.

Ik stop voor vandaag.

Woensdag 24 november

De derde december, waarop het honderdste boek officieel zal verschijnen, gaat naderen en de uitgeverij geeft op die dag een diner ter ere van dit feit in het Kasteel te Rhoon, het lijkt me een heel goede keus en in ieder geval een prettig vooruitzicht.

Vandaag komt er nog iemand praten over een korte tv-opname. Zulke gesprekken worden natuurlijk toch altijd goed voorbereid. Ik zie daar niet tegenop maar heb er ook geen grote verwachtingen over. Ik had op 8 november een heel leuk radiogesprek, live, in de rubriek Hier en Nu. Je moet je op zo'n moment in de vreemde omgeving thuis voelen en als dat lukt, is dat te danken aan de man of vrouw die het programma maakt en de medewerkers. Het was heel gewoon gezellig en daarom ging het met het gesprek ook ontspannen.

Ik sluit dit dagboek nu af en ga me verdiepen in de voorbereiding van mijn lezing in Schiedam... over honderd boeken.

    • Lenie Saris