De werkelijkheid als geanimeerd theater

Voorstelling: Gemeubileerd te aanvaarden. Idee: Luc Boyer en Simon de Boer. Elke avond met wisselende gasten. Gezien: 25/11 Frascati Amsterdam. Aldaar t/m 4/12.

Eenmalige produkties die voor een deel door het toeval van het moment worden bepaald, daarin heeft theatermaker Luc Boyer zich langzamerhand gespecialiseerd. Een heel sterk staaltje vormt wel de nieuwe reeks voorstellingen Gemeubileerd te aanvaarden: tien avonden waarin een telkens wisselende verzameling bekende en minder bekende Nederlanders elkaar en de toeschouwers moet zien te vermaken. Het is een hele prestatie van Boyer, die zelf wijselijk niet meedoet, dat hij inderdaad tientallen mensen uit de politiek, wetenschap, kunst, media en andere sectoren van de samenleving zover heeft gekregen in groepjes van zeven tot acht man één avond te vullen.

Dat gebeurt telkens in hetzelfde decor - een designwoning - van ontwerper en mede-initiatiefnemer Simon de Boer. Het echtpaar dat hier woont (donderdagavond waren dat kunstcritica Anna Tilroe en regisseur Jan Ritsema) ontvangt er een aantal gasten voor een dineetje. De gedachte is dat niemand in het gezelschap een rol speelt, iedereen is zichzelf. Wij, het publiek, kunnen intussen als voyeurs toekijken hoe men zich uit deze situatie redt.

Onder het toeziend oog van de soep scheppende en wijn schenkende Anna Tilroe en Jan Ritsema bleek de sfeer ongedwongen. Het gesprek tussen de Groningse hoogleraar Emancipatie Iteke Weeda, Nova-presentator Paul Witteman, psychiater Paul Reens en journalist Geert Mak, die gisteren als gasten kwamen opdraven, verliep in elk geval vrij soepel en geanimeerd.

De avond duurde alleen wat lang - tegen de tijd dat de koffie werd geserveerd had de zitting wat mij betreft opgeheven mogen worden. De aanvankelijke verrassing dat de werkelijkheid heel makkelijk theater wordt, had op dat moment niets verrassends meer. Minder geslaagd was ook de ontstellend bête droomuitbeelding door twee pikant geklede dames, nadat het bezoek was opgekrast en gastheer Ritsema op bed was gaan liggen. Het laatste woord was tenslotte aan theatermaker Ritsaert ten Cate. Die had als enige gast om onbegrijpelijke redenen de avond apart moeten doorbrengen voor de televisie met een bord zuurkool op schoot. In zijn epiloog, waarin hij commentaar leverde op de bijeenkomst, gaf hij aan dat het “geen doen” was geweest daar zo alleen te zitten.

    • Noor Hellmann