Schootkonijnen

Wat vooraf ging: Onder de talrijke gasten van Dierenhotel Kroonjuweel bevindt zich een wit konijn, dat in gezelschap is van zijn secretaris. In het hotel maakt het konijn kennis met de keizerin-moeder van het eiland Gozo die al haar bezittingen heeft verloren en haar kroon te koop aanbiedt aan het konijn.

Nadat het witte konijn bij de keizerin-moeder op schoot was gesprongen, bleef hij doodstil zitten. “Zit u wel prettig? Zal ik een makkelijke stoel voor u laten halen?” vroeg de keizerin-moeder aan het konijn.

“Ik zit heerlijk. Maar hoe zit u? Ben ik niet veel te zwaar voor u?” antwoordde het konijn met zachte stem.

“Oh, nee, u bent zo licht als een veertje”, zei de keizerin-moeder.

“U denkt natuurlijk dat het mijn gewoonte is om zomaar bij iedereen op schoot te springen”, zei het konijn tegen de keizerin-moeder.

“Oh, dat geeft niets hoor”, antwoordde ze.

“Neen, neen, neen! Ik heb nog nooit bij iemand op schoot gezeten. Ik heb een geweldige hekel aan schootkonijnen”, riep het konijn uit.

“Ik heb nog nooit een konijn op schoot gehad. Ik vind het een hele eer dat u hier zit”, zei de keizerin-moeder.

Het konijn slaakte een diepe zucht. “Ik weet niet wat er met mij aan de hand is. Ik ben ineens zo onbesuisd. Het is vreemd maar nu ik bij u op schoot zit, is het net of ik door wuivend helmgras loop en dat kriebelt zo lekker aan je vacht”, zei hij.

“Dat komt doordat ik vandaag mijn schotse rok draag. De stof daarvan kriebelt een beetje”, zei de keizerin-moeder.

“Neen, neen, neen! U begrijpt mij verkeerd. Het komt niet door uw schotse rok dat het mij zo vreemd te moede is”, zei het konijn.

De keizerin-moeder begon te blozen. “Meneer Alfred, ik moet nu werkelijk gaan. Denkt u rustig na over de aankoop van mijn kroon. En laat het mij weten als u tot een besluit bent gekomen”, zei de keizerin-moeder tegen het konijn.

“Mijn besluit staat vast. Ik koop uw kroon. Mijn secretaris zal een cheque voor u uitschrijven. En laten we nu samen de aankoop van mijn kroon vieren”, zei het konijn tegen de keizerin-moeder.

“Een feest? Oh, wat enig. Maar dan ga ik mij eerst even omkleden”, zei de keizerin-moeder. Nadat ze het vertrek had verlaten, huppelde het witte konijn naar zijn secretaris.

“Wat zal ik aantrekken voor het feest?”, vroeg hij aan de secretaris.

“Waar wilt u het feest houden?” vroeg de secretaris.

“In een duinpan”, antwoordde het konijn.

“Dan hoeft u zich niet te verkleden”, zei de secretaris.

“Er moet een feesttent komen en een orkest en wortelsap en dat soort dingen. Het moet een onvergetelijk duinfeest worden. Zorg er voor dat alles vanavond piekfijn in orde is”, zei het konijn tegen de secretaris.

Daarna verzonk het witte konijn in een diep gepeins. “Vanavond zal ik het tegen de keizerin-moeder zeggen. Ik hoop maar dat ze niet kwaad wordt. Maar toch moet ik het zeggen. Het kan niet anders”, zei hij tegen zichzelf.

(wordt vervolgd)

    • Betty van Garrel