Buitenland?

Zou Maastricht dan toch in het buitenland liggen? Zelfs hoofdstedelijke media met een patent op chagrijn berichten over MVV als over een wat afgebladderd Mariabeeldje met fondantkleurige achtergrond. Verder niets aan de hand. Beetje geknoei met de boeken, beetje omkoping, beetje zwart geld... daar ligt Onze Lieve Heer niet van wakker. En die is niet eens, zoals de meeste sportverslaggevers, opgegroeid met MTV, Super Channel en Arnold Schwarzenegger. Wat zouden we het dus over MVV hebben terwijl het hele leven tot een roman vol grafzerken en urnen is verworden in een mondo senza gente, in een wereld van runderen?

Het bagatelliserende toontje waarin de MVV-affaire wordt gevat, zegt iets over Nederland. Calvinistische scherpslijpers ontaarden steeds meer in selectieve verontwaardiging. Of zouden ze aan metaalmoeheid lijden in de slipstream van het fin de siècle? Toen Bernard Tapie enkele maanden geleden tegen de lamp liep, kon het leedvermaak in sportief Nederland niet op. Wat goed dat er eindelijk een publieke vernedering werd uitgesproken, zij het dan als voorlopige sanctie, over deze Parijse stadsyup met te veel maatschappelijk succes en een foute kop. Tapie: de naam wordt hier al maanden lang uigesproken en neergeschreven als een scheldwoord.

MVV daarentegen blijft ruisen als een klank van liefde. Toch hebben we het over een club in het feodale landschap van René van der Linden en Co Greep. Niet direct stadsyuppen met een verdacht maatschappelijk succes maar wel met een foute kop. In ieder geval hoor ik de slagroom klotsen als beide heren zo nu en dan op RTL4 het woord nemen. Ze raken nooit dat fluistertoontje kwijt van koffie met gebak. En: zeker Van der Linden is de kampioen van ons kent ons.

Is het niet merkwaardig dat een vice-voorzitter van de Rijksuniversiteit zich zo graag op De Geusselt laat portretteren met een clubsjaaltje om de nek? Ik vind Van Grinsven en Lanckohr ook schatten van jongens, daar niet van, maar het blijft een relationeel genot van ongeletterden onder elkaar. Academische wijsneuzen lopen ons daarbij alleen maar in de weg.

Nog is er in de achtertuin van de Utrechtse doelman Van Ede of van mandekker De Kock geen bruine enveloppe gevonden met twintigduizend gulden. Maar waarom zou MVV op 16 juni 1991 FC Utrecht niet hebben omgekocht? Een gelijkspel ontluistert niemand en de vrijwaring van degradatie is veel meer waard dan een aalmoes van twintig duizendjes. Bovendien: dit bedrag sluit perfect aan op de orde van provinciale breeddenkendheid. In termen van scandalitis hebben ze het in Limburg dan over een kistje Port of over een Borgia-maaltijd. Een attentietje van elke dag. Nog wel met de zegen van de clubkapelaan, de eerste onder de Bourgondiërs.

Ach Limburg: alles is onschuld. De voorbije dagen stonden de regionale dagbladen bol van advertenties met adhesiebetuigingen voor het voltaligge MVV-bestuur dat achter slot en grendel zat. Ook zo iets moois. In Palermo is dat ondenkbaar, in Maastricht niet. Gewetensnood in Limburg is voor de biechtstoel, niet voor het leven. Wat een heerlijke nonchalance!

De naam van Barry Hulshoff is tot nu toe niet gevallen in de zwart geldaffaire van MVV. Ik dank de goden. De oud-international van Ajax werkte 22 maanden voor MVV in de sfeer van sponsoring voor de club maar het dienstverband werd plotseling beëindigd. Hulshoff was destijds de enige anti-vedette van de gouden Ajax-generatie. Hij rook, al voetballend, naar Provo met een snuifje Groen Links. Iets van spiritisme in de wreef. Wel scherp als een mes in de tackles maar buiten het veld altijd een mens van Elckerlyc-visioenen, nooit van Cupkoorts.

Ik koester hem in mijn herinneringen en verbeelding. Dat Barry na zijn actieve carrière als voetballer zo nodig trainer wilde worden, was al een vorm van verraad aan het Egidiuslied dat eeuwig in hem galmt. Maar alla. Toen hij vervolgens de heuse managerskant opging, verloor ik mijn geloof in de mensheid. De Koos van Zomeren van Ajax in business: Benetton had het niet kunnen bedenken.

Barry Hulshoff is weg bij MVV. Hij woont weer in het fiscaal aantrekkelijke Wuustwezel. Een veeg teken, althans het bewijs dat ook deze bucolische calvinist in bijbelvastheid op zijn retour is. In mijn blinde liefde voor de Amsterdamse voorstopper vergeef ik hem dit vluchtgedrag, deze misstap. Als hij straks maar niet door de Fiod wordt opgepakt is het al lang goed.