Vriendenkring trekt in vriendelijke wereld van hockey geen grenzen

TILBURG, 22 NOV. De Nederlandse hockeysport reikt verder dan de lommerrijke lanen van een willekeurig forenzendorp. Bij hoofdklasser Amsterdam spelen dit seizoen drie buitenlanders. De Australiër Graham Reid (29), de Spanjaard Juanchio Garcia-Maurinho (29) en de Fransman Stéphan Mordac (32).

Gisteren waren ze actief in de vrieskou van Tilburg. Reid scoorde tweemaal, de andere twee bleken nuttige waterdragers. Het doorgaans technische, maar kwetsbare spel van Amsterdam vaart wel bij de karaktervolle buitenlanders. Tilburg leed een kansloze 5-2 nederlaag.

“Een aardige weergave van het Amsterdamse stadsbeeld”, zo verdedigde coach Joep Brenninkmeijer eerder zijn buitenlandse inbreng. Samen goed voor 457 interlands. Mordac, afkomstig uit Amiens, ging vijf jaar geleden op de bonnefooi naar Nederland en vond werk in Amsterdam. Reid vertrok in de zomer van '92 naar Europa en belandde bij Taco van den Honert. Garcia kreeg afgelopen najaar een buitenlandse beurs voor zijn architectuur-studie en koos als lokatie Nederland-hockeyland. Via zijn vriend Mordac viel de keuze op Amsterdam.

Een vriendenkring trekt geen grenzen. De Fransman zegt nooit meer weg te gaan, de Australiër houdt zich bewust op de vlakte wat beteft zijn toekomst, de Spanjaard keert in juni zeker terug naar Barcelona. Eén ding hebben ze gemeen: de liefde voor de Nederlandse hockeycompetitie, voor velen de sterkste ter wereld.

Graham Reid is zonder twijfel de meest waardevolle kracht. Brede kaken, forse kin, bruin gelaat. Hij speelde 130 interlands voor topland Australië. Reid staat bij zijn club centraal op het middenveld. Hij heeft een goede basistechniek zonder opsmuk, een fantastische wedstrijdmentaliteit en een neus voor de goal. Samen met Jacques Brinkman speelde hij het op papier zo sterke Tilburgse middenveld uit de wedstrijd. “Graham is heel belangrijk voor ons. Wij storen vroegtijdig en hij is daar heel goed in. Bovendien ligt hij heel goed in de groep”, aldus Brenninkmeijer. “Ik denk dat Graham zo in het Nederlands elftal mee zou kunnen.”

Amsterdam heeft hem vier weken moeten missen en verspeelde drie kostbare punten in de concurrentiestrijd met koploper Bloemendaal. Reid was op vakantie naar zijn vaderland. Zaterdagmiddag werd hij door Brenninkmeijer opgewacht op Schiphol. Een etmaal later maakte hij twee fraaie veldgoals. Had hij geen last van een jet lag? “Die heb ik alleen als ik van Nederland richting Australië vlieg. Ik weet ook niet waarom.” Een temperatuurverschil van dertig graden en een vliegreis van dertig uur: een Australische topsporter heeft voor hetere vuren gestaan.

Juanchio Garcia heeft 147 interlands gespeeld voor het Spaanse nationale team. Een kalende, kleine mandekker. Tegen Tilburg had hij te maken met Erik Parlevliet, twee koppen groter, stukken sneller. “Ik heb heel veel keren tegen hem gespeeld. Nu had ik geluk dat hij niet in vorm was. Anders is hij veel te goed.” Garcia bleef op de been en speelde een sobere en heel degelijke partij. Alleen de aanvallende rol viel hem nog zwaar. “Ik moet hier eerst tweemaal nadenken, zo koud heb ik het.”

De logica is dubieus, de heimwee is er niet minder om. Het Nederlandse weer als graadmeter van het verlangen naar thuis. Graham Reid: “Ik kan er wel tegen, maar als ik bedenk dat ik in Brisbane op hetzelfde moment in het zwembad kan liggen, dan twijfel ik wel eens.”

Stéphan Mordac heeft minder zorgen. De gemiddelde temperatuur in Noord-Frankrijk is niet veel hoger dan in Amsterdam. Hij lacht opvallender dan hij speelt. Een rustige rechtback. Mordac liep dit seizoen een trainingsachterstand op door een werkproject in Wales. Hij trainde de laatste maanden door de week bij een hockeyclub in Cardiff, op vrijdag liep hij weer met zijn ploeggenoten in het Amsterdamse Bos. Mordac blijft definitief in Nederland, maar hij stopt als topsporter. Hij kan het hockey niet meer combineren met zijn werk. Een typisch Hollands probeem voor een buitenlandse speler.