Vengerov en Jansons musiceren met liefde en verbeeldingskracht

Concert: Philharmonisch Orkest van St Petersburg o.l.v. Mariss Jansons m.m.v. Maxim Vengerov, viool. Programma: H. Berlioz: Ouverture Le carnaval romain; J. Sibelius: Concert voor viool; S. Rachmaninof: Symfonische dansen. Gehoord: 19/11 Concertgebouw Amsterdam.

Een kamermuziekachtige verfijning en een unieke orkestklank, die in zijn geconcentreerde puurheid en genuanceerde eenvoud warm en persoonlijk overkomt. Dat waren de meest opvallende kenmerken van het Philharmonisch Orkest van St Petersburg, dat onder de spirituele leiding van zijn vaste gastdirigent Mariss Jansons muziek maakte op een manier die deed denken aan de mooiste oude langspeelplaten.

Door af te zien van het gangbare streven naar perfectie en een eigentijdse high tech sound, probeert het Philharmonisch Orkest van St Petersburg op een ouderwetse manier te communiceren in plaats van te imponeren. Een enkel moment van onzuiverheid of ongelijkheid doet dan niet terzake. In een energieke, transparante en zangerige uitvoering sprak nu zelfs een bombastisch werk als de ouverture Le carnaval romain van Berlioz weer tot de verbeelding.

Daarna bewees de 19-jarige Maxim Vengerov, die afgelopen week sublieme uitvoeringen gaf van het Vioolconcert van Brahms met het Concertgebouworkest, opnieuw dat hij tot de grootste viooltalenten van deze tijd moet worden gerekend. Een adembenemende puurheid karakteriseert ook zijn poëtische en ragfijne vioolspel, dat ontroert door de uitzonderlijke liefde en overgave waarmee hij de essentie van de muziek probeert te verklanken. Viooltechnisch is zijn spel zó volkomen boven de materie verheven, dat Vengerov zijn rijke fantasie onbelemmerd de vrije loop kan laten. ZIjn stralende interpretatie van het Vioolconcert van Sibelius was niet alleen razend virtuoos, maar ook verrassend subtiel, genuanceerd en teder.

De Symfonische Dansen van Rachmaninof klonken met enthousiasmerende passie en een bewonderenswaardig instrumentaal raffinement. Voor de gelegenheid was de Nederlandse Arno Bornkamp ingehuurd als saxofonist en hij speelde met indrukwekkende flair en een opmerkelijk fraaie toonvorming.