Paul Weller

Paul Weller: Wild Wood (Go! Discs/Phonogram 828 435-2)

In de nadagen van zijn punkgroep The Jam toonde Paul Weller steeds meer belangstelling voor de pop- en soulmuziek uit de vroege jaren zeventig. Als zanger van The Style Council leunde hij vervolgens sterk op het Hammondorgel van Mick Talbot. Samen maakten ze een gekunsteld soort cocktailmuziek, met sporadische uitschieters als de bijna-hit My Ever Changing Moods.

Pas nu Weller heeft gekozen voor een eenzaam bestaan als solozanger, lijkt hij zijn draai te hebben gevonden. Net als het onderschatte, titelloze solodebuut uit 1992 verwijst Wild Wood zonder omhaal terug naar de psychedelische pop en de seventiessoul die Weller na aan het hart liggen. Door veelvuldig gebruik van akoestische instrumenten en ouderwetse apparaten als de mellotron, waant de luisteraar zich in een tijdmachine. Vooral de invloed van Traffic anno 1970 is onmiskenbaar, met name in het sfeervolle titelnummer dat niet misstaan zou hebben op het 'klassieke' album John Barleycorn van de vroegere groep van Steve Winwood.

Omdat Paul Weller zich niet langer inspant om aansluiting te vinden bij de laatste modetrends, klinkt hij voor het eerst sinds jaren weer eens ontspannen en geïnspireerd. 'We have no future, we have no past' probeert hij zich vrij te pleiten van nostalgische muziekbeoefening. Het mag niet baten, want Wild Wood verschijnt twintig jaar te laat als een van de beste platen die niet in de jaren zeventig werden gemaakt.

    • Jan Vollaard