Miles Hunt (The Wonder Stuff): steeds minder ruimte voor afwijkingen in popcultuur; 'Ik hou van provoceren en de confrontatie zoeken'

De Engelse popgroep The Wonder Stuff, die deze week optreedt in Amsterdam, mengt elektrische gitaren met viool, accordeon en mandoline. Zanger Miles Hunt houdt van confronterende teksten en een kritisch publiek. “Deze band bestaat bij de gratie van de onderlinge meningsverschillen.”

The Wonder Stuff: 24/11 Paradiso, Amsterdam.

“Het merkwaardigste rockpubliek troffen we in Japan,” zegt Miles Hunt. “Tijdens de nummers werd er flink gesprongen voor het podium, maar in de pauzes tussendoor stierf het applaus weg alsof er een knop werd omgedraaid. Het heeft ons enige tijd gekost om te begrijpen dat Japanners dat uit respect doen, omdat ze willen luisteren als er iets wordt gezegd. Ze zullen je daar niet lastig vallen tussen de songs door, zoals in Engeland wel vaak gebeurt.”

The Wonder Stuff heeft een bijzondere verstandhouding met het publiek. In de dagelijkse omgang is Miles Hunt een zachtmoedige en intelligente jongen, maar op het podium kan hij plotseling uitbarsten in een vernietigende scheldkanonnade. “Ik kan er niet tegen als de fans in stille aanbidding aan mijn lippen hangen. Onze muziek is bedoeld om een reactie uit te lokken. Als het publiek naar mijn smaak al te tam reageert, mag ik ze graag een beetje provoceren. Buiten Engeland wordt mijn gevoel voor humor helaas niet overal begrepen en heb ik de reputatie van een arrogante blaaskaak. Daar kan ik niet mee zitten. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot schreeuwlelijkerds als Sam Kinison en Charles Bukowski; van die mensen die op luide toon de verkeerde dingen zeggen. Het is te gemakkelijk om 'I love you' te roepen naar het publiek, zoals Bon Jovi doet. Wij zoeken liever de confrontatie.”

Na het debuutalbum The Eight Legged Groove Machine uit 1988 ontwikkelde The Wonder Stuff zich tot een ideeënrijke popgroep, die zich met de recente vierde cd ontworstelt aan een voorspelbaar stramien. “Er kwam een moment,” zegt Hunt, “waarop de klank van elektrische gitaren me mijlenver de keel uit hing. We zijn gaan experimenteren met meerstemmige zang en akoestische instrumenten. Een viool die overal bovenuit piept en jammert kan veel spannender klinken dan de eerste de beste gitaarsolo.

“Het nummer Hot Love Now is voorzien van blazers en strijkers, zoals in de vroege jaren '70 ook te horen was bij het Eurovisie Songfestival. Op het eerste gehoor klinkt dat chaotisch, maar uiteindelijk verhoogt het de feestvreugde die uit de tekst spreekt. In de opnamestudio bakkeleien we soms uren over de manier waarop een nummer op de plaat moet komen. Het is een vermoeiend democratisch proces, maar uiteindelijk komen we op verrassende ideeën. Deze band is al die jaren blijven bestaan bij de gratie van de onderlinge meningsverschillen.”

De cd-titel Construction For The Modern Idiot werd ingegeven door de kuddementaliteit van de hedendaagse consument, aldus Hunt. “Onze populaire cultuur wordt per definitie overheerst door de grootste gemene deler. Of het nu Michael Jackson of McDonalds is: de moderne idioot slikt alles. Voor afwijkende meningen of kunstuitingen is steeds minder ruimte. Geef de mensen iets makkelijks om op te kauwen, en ze kijken niet verder dan hun neus lang is. Het lachwekkendste vind ik dat alles plotseling 'groen' moet zijn en dat iedereen zich zorgen maakt om het milieu. Echt idealistisch is dat niet, het milieu is vooral een marketingconcept. Terwijl we allemaal driftig met onszelf bezig zijn, wordt er goed geld verdiend aan zogenaamd milieuvriendelijke produkten. Ondertussen stevent de mensheid rechtstreeks af op de ondergang.”

Hunt betreurt het verdwijnen van de ouderwetse grammofoonplaat van zwart vinyl. “Mijn favoriete muziek stond op singles van Slade, The Clash en Motorhead. Als ik iets moois op de radio hoorde, rende ik naar de winkel om een plaatje met dat nummer te kopen. Een compact disc is veel onpersoonlijker, zonder groeven waar je de naald in kunt laten zakken. Met zo'n plastic doosje kun je niets, terwijl je een lp-hoes kon gebruiken om hasjsigaretjes op te rollen of een boterham op te smeren. In Engeland zien wij erop toe dat onze platen op lp leverbaar blijven, maar in de Verenigde Staten worden ze niet eens meer geperst. Dat is een verarming, want uit de groeven van een grammofoonplaat klonk altijd veel meer opwinding dan uit zo'n steriel zilveren schijfje.”

Na vijf jaar volle zalen en Britse hitparadesuccessen als Welcome To The Cheap Seats behoort The Wonder Stuff tot de gevestigde namen in het trendgevoelige Engeland. “Toen we begonnen,” zegt Hunt, “dachten we dat het bij een paar singles en een elpee zou blijven. De Sex Pistols lieten het daarbij en dat leek me een perfecte rock & roll-carrière. Maar als je het succes eenmaal hebt geproefd en je begint door te krijgen hoe je een goed lied moet schrijven, is er geen weg terug. Het is makkelijk genoeg om te schelden op al die oudere artiesten die in 'MTV Unplugged' terugblikken op hun muziekverleden. Nu ik zelf al wat langer meedraai, kan ik me voorstellen dat zo'n terugblik heel bevredigend kan zijn. Popmuziek is niet langer het exclusieve terrein van rebelse jongeren. Als er weer eens zo'n vervelende plaat van Genesis op de radio wordt gedraaid, kun je altijd de knop omdraaien.”

    • Jan Vollaard