Hollandse kou deert Marokkaan niet

NIJMEGEN, 22 NOV. Khalid Skah, de Marokkaanse olympisch kampioen van verleden jaar op de tien kilometer, is niet bang voor een paar sneeuwvlokken, of een temperatuur van enkele graden onder het vriespunt. Zeker, de weersomstandigheden waren slecht, gisteren in Nijmegen bij de door hem gewonnen Zevenheuvelenloop over vijftien kilometer. Koud en in de slotfase ook nat. Met op de open stukken een gure oostenwind, die hem en de ongeveer 7.000 andere lopers midden in het gezicht trof. Maar eigenlijk maakte het Khalid Skah allemaal niets uit. Bij warm weer is het lopen van lange afstanden toch immers ook afzien?

Skah was vrijdagavond vanuit Marokko in Nederland aangekomen. Acclimatiseren hoefde hij niet, omdat het in zijn eigen land de afgelopen week met vijf, hooguit zes graden eveneens aan de koude kant was geweest. En omdat de overgang naar lagere temperaturen voor het lichaam altijd minder problematisch verloopt dan andersom. Dat komt deels omdat kleding beter aangepast kan worden aan koude omstandigheden. Maar ook en vooral omdat het lichaam warm wordt door lichamelijke inspanning. Een inspanning als vijftien kilometer hardlopen bij voorbeeld.

Skah liep die afstand in 44 minuten en 34 seconden. Nooit eerder had iemand de Zevenheuvelenloop zo snel afgelegd. Nooit eerder ook was de wedstrijd bij dergelijke koude temperaturen gehouden. Skah zei na afloop van de wedstrijd dat hij na een paar kilometer had versneld om de kou te lijf te gaan. Een record daarom misschien wel juist dank zij de vrieskou?

Voor een minder getalenteerde loper uit Groningen bestaat daarover geen enkele twijfel. Zijn meegereisde vrouw, dochter en zoon hebben hem geklokt op 1 uur, 14 minuten en een beetje. “Dat is bijna drie minuten sneller dan mijn persoonlijk record hier. Man, als je hier niet wilde bevriezen kon je niet anders dan de benen helemaal - maar dan ook helemaal! - uit je lijf rennen.”

Skah, die na een rustpauze van twee maanden pas sinds twee weken weer 'serieus' aan het trainen is en al vijf jaar geen wegwedstrijd over meer dan tien kilometer had gelopen, was niet verrast door zijn overwinning. Hij voelde zich sterk. Superieur zelfs. Voor en in de loop. “Hoewel ik het de afgelopen tijd wat rustig aan heb gedaan, was ik toch klaar voor deze wedstrijd en ik doe alleen aan wedstrijden mee waar ik klaar voor ben.”

De 26-jarige Marokkaan, die naast zijn olympische titel ook tweemaal (1990 en 1991) het wereldkampioenschap veldlopen won en in juli een wereldrecord vestigde op de incourante twee mijl, liep in Nijmegen vanaf het door Ellen van Langen gegeven startschot vooraan. Aanvankelijk in een kopgroep met nog circa dertig andere atleten, maar al spoedig helemaal alleen. Hij was met name sterk op de helling van de in totaal zeven heuvels die het tussen Nijmegen en Groesbeek gelegen parcours rijk is. Zijn demarrages bleven er onbeantwoord.

In de slotkilometers konden alleen Tonnie Dirks en de Keniaan Sammy Maritim Skah, die door groepjes landgenoten hartstochtelijk werd aangemoedigd, nog enigszins volgen. Maar aan een overwinning heeft Dirks, die vlak voor Maritim tweede werd op twintig seconden achter Skah, geen moment gedacht. “Ik heb nog wel geprobeerd om hem te achterhalen, maar hij is gewoon sterker. Dat wist Skah zelf ook. Twee kilometer voor de finish begon hij al naar het publiek te zwaaien.”

Bij de vrouwen ging de overwinning in de Zevenheuvelenloop, die deel uitmaakt van de Pickwick Run Classics, naar Tecla Lorupe. De Keniaanse, die eerder dit jaar bij de wereldkampioenschappen in Stuttgart vierde was op de tien kilometer, won in een tijd van 50.05 minuten. Daarmee was zij tien tellen sneller dan de nummer twee, de Schotse Karen MacLoed.