Een hard leven voor dames in opleiding voor het leger

40 minutes, Ned.3, 21.14-22.00u.

Twaalf weken worden ze toegeschreeuwd, uitgekafferd, neergesabeld en afgebeuld. Maar zonder uitzondering houden de jonge vrouwen die de eindstreep van hun militaire inwijding halen van de mensen die ze dat allemaal hebben aangedaan. “Na twaalf weken dan appreciëren ze je”, weet de vrouwelijke korporaal, die onwaarschijnlijk hard kan schreeuwen. En daar blijkt ze gelijk in te hebben. “Het zijn fantastische mensen”, zegt een van de recruten met dankbaarheid in de stem. “Zij hebben me gemaakt tot wat ik nu ben.”

Ladies in line, een Australische documentaire die vanavond in de BBC-serie 40 minutes bij de Vpro is te zien, laat zien wat een vrouw zich moet laten welgevallen voor ze zich soldaat in het Australische leger mag noemen. “Ik hoop dat jullie er plezier aan beleven, maar dat zal wel niet”, is het opbeurende welkomstwoord voor de 46 vrouwen die aan de opleiding beginnen. Daarna wordt er alleen nog maar tegen ze geschreeuwd, liefst vanaf tien centimeter voor hun neus.

De verdere ontberingen zijn als in elk ander leger: appèl in de stromende regen, looptrainingen, dagmarsen in modderpak en een battle efficiency test op de stormbaan. Wat dat betreft worden de dames net zo behandeld als de heren, ook al vraagt hun bevelhebber zich af wat hij in tijden van oorlog werkelijk aan die vrouwen zou hebben.

Twijfel is er natuurlijk ook bij de recruten zelf. Eén meisje wordt het teveel als haar haar wordt afgeknipt, later hoopt ze op een gebroken been om de dienst te kunnen verlaten. Een ander, met een pluche beer op schoot, vertelt tegen de camera dat niemand het hier leuk vindt. “Het is een hel”, zegt ze. De beer wordt haar afgenomen als wordt ontdekt dat ze ermee slaapt. In plaats van de beer moet ze voortaan haar geweer mee naar bed nemen.

Al die hardvochtigheid wordt zonder oordeel of commentaar geregistreerd. Waarom doen die meiden zichzelf dit aan, vraag je je af. Maar het antwoord daarop blijft vreemd genoeg uit. Aan het eind spreken ze wel van 'een gevoel van trots' en van de ervaring dat 'je zoveel meer van jezelf begrijpt'. Maar dat is achteraf. De motivatie die deze meisjes het leger in dreef blijft onbesproken. Dat essentiële element zit waarschijnlijk in de 50 minuten die uit de oorspronkelijk 90 minuten durende documentaire moesten worden geknipt. Daar wreekt zich het dwingende 40 minutes stramien, maar wat overbleef past in de formule: registreren van het uitzonderlijke in het gewone leven.

    • Bas van Lier