Wie zoet is, krijgt roe

Wat moet de Europese staalindustrie aan met Italië? Europa's staalbedrijven zitten zeker zo diep in de problemen als eind jaren zeventig. Wat destijds wel lukte - een door Brussel afgedwongen herstructurering met produktiequota's en prijsmaatregelen - zit er nu niet in. Anno 1993 heeft de Europese Commissie niet de illussie dat ze in dezelfde opgelegde stijl als toen de crisis kan oplossen.

Maar een saneringsplan op basis van het vrijwillig inleveren van capaciteit stuit nu op de halsstarrige Italianen. Hoewel de rest van de Europese Unie nota bene bereid is Italiës staalsubsidies door de vingers te zien, mits eindelijk eens flink in de capaciteit wordt gesneden, bleef Rome dwarsliggen.

Hoogovens zelf na tijdig maatregelen, al vóór de staalcrisis echt toesloeg. Daarmee leverde het vrijwillig capaciteit in op de Europese staalmarkt. Dat werpt nu vruchten af: de staalpoot boekt sinds kort weer wat winst. Maar wat er gebeurt als het Europese staalconflict zich verhardt en de staalmarkt in complete chaos achterblijft is onduidelijk. In IJmuiden liggen geen nieuwe ingrijpende saneringsplannen klaar. Houden landen als Italië vast aan hun subsidies, dan wordt Hoogovens gestraft voor goed gedrag. (BG)