The old rectory

Zo heette het, The Old Rectory. In Brighton, maar dan een beetje verderop. Je moest bij de Shell-pomp rechtsaf, op de Abbott Lane, dus dat kon niet missen - alleen, we kwamen van de zeekant en daar staat geen Shell-pomp.

Ineens zag ik uit mijn ooghoek het bordje staan: Abbott Lane. Langzaam reden we langs want we wisten geen nummer, maar hoeveel Old Rectory's zijn er? Nou dan.

Links zouden ze naar links kijken, rechts naar rechts. Langzaam reden we voort tot het anders begon te heten. Hoe kan dat nou? Geen Rectory gezien.

Nog langzamer terug. Bij bosschages reed ik stapvoets. Aha, daar was een zijlaan en die heette Old Rectory Lane. We waren kennelijk vlakbij. Weer totaan de boulevard. Weer terug. Niks. Geen Old Rectory, geen mensen op straat, niks. Bij Old Rectory Lane reed ik 2 km/u. Veel tuin en ineens een donkere ingang met een klein bordje Old Rectory. Aan het eind van het pad een mooi wit huis.

'Mrs. Butler?''

'Mr. Van?'' vroeg de mevrouw in een zangerig accent. Ja, dat waren we. Grote kamers, badkamer op de gang. Ik kon niet nalaten te vragen waar mevrouw Butler eigenlijk vandaan kwam. Uit Finland. Gelukkig, ik had al Scandinavië geopperd.

We konden wel gaan eten om de hoek, even de Village Green over langs de kerk en de nieuwe Rectory, in de Traveller's Pub.

Het was zaterdagavond en alle tafeltjes waren bezet. Ik bestelde een steakwich: een hard broodje, belegd met prachtig dun gesneden prime beef. Althans, dat stond er.

Ik had het kunnen weten. Er kwamen twee droge plakken brood met daartussen iets wat vroeger misschien in de buurt van rosbief had gelegen, nu verkleurd en verhard, opgewarmd in de magnetron. Het lukt ze nog steeds niet daar in Engeland, maar daar gaat het niet om, het gaat om de ambiance nietwaar.

De volgende ochtend was het trimmen geblazen, op een berg die uitgehold werd, dus onder je voeten dreunden boren om een nieuwe motorway aan te leggen i.v.m. de ringweg rond Brighton, die weer aan zou sluiten op de nieuwe weg naar Folkestone en dus de kanaaltunnel.

In Engeland is er eigenlijk niets klaar van dit alles. Misschien over zes jaar, als iedereen uitgeprocedeerd is over het opgeven van land en rust. Nou ja, zegt de regering, dan ben je een half uurtje later in Londen, so what?

Maar daar ging het nou juist allemaal om, om tijd te winnen.

Geloof me, die hele tunnel wordt een fiasco. Je wint helemaal niks. Ik wed dat iedereen nog vrolijk met de boot en de hovercraft en de nieuwe draagvleugel gaat, want dat blijft m.i. sneller.

Ga maar na, je meldt je een kwartier voor tijd bij het loket en je sluit achter aan. Ze behandelen je keurig, geven alles goed aan, en na tien minuten rij je de hovercraft of de trimaran op. De overtocht duurt vervolgens 36 minuten, bij vlak weer nog minder. Dat is niet te slaan door een trein waar je eerst op moet gaan staan met je auto.

Die hovercraft of die cat kost voor vier man, heen en weer, 259 gulden. En Bed & Breakfast, waarbij je vaak zeer luxueuze kamers krijgt bij aardige mensen in verbouwde pastorieën, kost van 15 tot 20 pond de man.

Koop dan eerst het boek 'Village Walks' van de AA, met uitneembare bladzijden en een keurig plasticje om ze in mee te nemen. Dan kunt u alles lezen over de Cinque Ports, die aan de zuidkust - en landinwaarts liggen.

Mocht u naar Calais rijden, neem dan niet de door de Belgen aangeraden weg via Gent en dan de E 40 via Veurne, want daar zijn lange wachttijden. Neem de A 19 vanaf Kortrijk, en dan via Ieper en Steenvoorde naar de nieuwe weg die Duinkerken met Calais verbindt (en in Calais rechtstreeks aansluit op de Hoverport). In Dover zeggen de kaarten overigens dat de Hoverport in de Eastern Docks ligt. Niet waar: Western Docks. Dat scheelt een stuk zenuwachtig zoeken. En de rit tot Calais duurt vier uur, wat uw buren ook beweren.

Even iets anders. Een botenblad schreef een prijsvraag uit voor hun lezers om grappige, maar bestaande namen van schepen en scheepjes in te zenden.

Hier eerst de vijf winnaars 'Nauti by Nature', 'Ahoy-Vey', 'Pier Pressure', 'Berth Control' en 'Harvey Wharfbanger'.

Bij de niet genomineerden de eigenlijk veel aardiger: 'Sea Nile', 'Vitamin Sea' en 'Seas the Moment'. (Herald Tribune).

Het leek me aardig eveneens een prijsvraag uit te schrijven voor de namen van bestaande schepen. Plaatsing in deze rubriek, over veertien dagen, en een boekebon is uw deel als u uw mooie inzendingen stuurt naar het Zaterdags Bijvoegsel, NRC Handelsblad, Postbus 8987, 3009 TH Rotterdam.

Let wel: het gaat om namen van schepen, dus niet van huizen - zoals die van het Spaanse huis van een bekende Telegraafjournalist: 'Casa Declaratia'.

The Times meldde overigens dat er zondag midden op de Atlantische Oceaan een drijvend jacht gevonden was door de meester van het Amerikaanse Containerschip Sealand Quality. Hij vond aan boord het lijk van de eigenaar, maar niet dat van zijn vrouw, die met hem aan boord was gegaan in Newfoundland op 1 november. Zware zeeën dwongen de chief officer weer terug te gaan naar zijn schip, zodat het jacht nog steeds ronddobbert. Andere schepen werd verzocht er naar uit te kijken. De naam van het jacht is Happy Ending.

En nu u weer.

The Old Rectory

    • van Lennep