Terugval van Edberg 'kon niet uitblijven'

FRANKFURT, 19 NOV. Temidden van de andere zeven valt hij nauwelijks op. Geen extra rimpeltje, geen extra zorgen. Stefan Edberg is inmiddels 27 jaar, verreweg de oudste tennisser van de Top 8 die vanaf dinsdag in Franfurt om het ATP-wereldkampioenschap strijdt. Maar die leeftijd zie je niet aan hem af. Op de baan oogt hij topfit, in de wandelgangen lijkt hij nog steeds het lieve neefje van Tony Pickard, zijn coach. Toch maakt Edberg een moeilijk jaar door. Hij won slechts een toernooi en is gezakt naar de vijfde plaats op de wereldranglijst. Gisteren verloor hij in twee sets van de Amerikaanse favoriet Pete Sampras, 6-4 en 7-6.

Is het een tijdelijke inzinking zoals hij zelf wil doen geloven? Of de definitieve terugval van een prachtige tennisser? “Ik ben er van overtuigd dat ik terug kan komen. De laatste weken gaat het al weer een stuk beter. Ik voel me prima. Train misschien nog wel harder dan vroeger. Iedereen maakt wel eens een mindere periode door. Ik heb drie jaar fantastisch gespeeld, een terugval kon niet uitblijven.”

De geboorte van zijn dochter is ook niet de reden van zijn mindere spel. “Het kost natuurlijk meer moeite dan tien jaar geleden om me op te laden. Maar een probleem is het zeker niet.” Zijn trainer sprak dit eerder deze week tegen. “Stefan was er rond de geboorte van zijn dochter niet echt bij met zijn gedachten. Dat heeft zo'n drie maanden geduurd. Nu krabbelt hij weer langzaam omhoog.”

Zijn eerste partij in Franfurt won Edberg overtuigend en met prachtig spel van de Spanjaard Sergi Bruguera. Edbergs problemen ontstaan tegen de topspelers die een machtige service maar zeker ook een goede return hebben. Dan is zijn opslag, zo gewaardeerd om zijn schoonheid, vaak heel kwetsbaar. Spelers als Courier of Sampras rammen de bal met nog meer vaart terug. Vooral Edbergs tweede service is al lang geen winnende slag meer. Hij slaat de bal met zoveel topspin, dat de snelheid afneemt en de retourneerder meer tijd heeft om te anticiperen. De Zweed blijft consequent naar het net stormen, maar weet zich daar vaak al geklopt voor hij op de plaats van bestemming is. Een vreemde gewaarwording voor de speler die volgens metingen als eerste bij het net arriveert. Om moedeloos van te worden ook, zo lijkt het. Dan zakken zijn mondhoeken nog verder. Een intens treurige blik.

Zijn serve- en volleyspel was zijn wapen. Daarmee bestookte hij de tegenstander. Het hupje na een geslaagde volley, zijn handelsmerk. Bijna zo mooi als McEnroe ze sloeg. Hij streelt de bal, volleert laag en met een akelige precisie. Helaas komt die volley steeds minder aan bod. Tennis is steeds meer gebaseeerd op kracht. Atletisch vermogen en fluwelen techniek zijn niet voldoende meer.

Zijn huidige klassering is de laagste sinds 1985. Het jaar dat Edberg zijn eerst Grand Slam-titel won op het gras van Melbourne. In 1987 won hij wederom de Australian Open, weer op gras. Op die ondergrond komt zijn spel het best tot zijn recht, dan komen zijn lage volleys helemaal niet meer op. Vandaar zijn voorliefde voor Wimbledon, waar hij tussen 1988 en '90 driemaal in de finale stond tegen zijn tijdgenoot Becker. Het tijdperk Becker-Edberg is niet meer. Edberg: “Boris heeft andere, grotere problemen dan ik. Hij moet veel harder gaan trainen denk ik. Ik ben topfit. Volgend jaar ben ik meer de underdog, maar misschien ligt mij dat wel beter.”

    • Jaap Bloembergen