Opus One is van een griezelige oubolligheid

Dansvoorstelling: Alleen op de Wereld. Door: Opus One. Choreografie en decor: Rob Brown. Muziek en arrangementen: Eric J. Borgers. Script en liedteksten: Maurice Wijnen, m.m.v. Humphry Campbell. Kostuums: Karina Hermans. Toernee t/m mei. Inl 020-612.5034.

Wie kent niet Hector Malots roman Alleen op de Wereld over de vondeling Remi, die wreed door zijn stiefvader wordt verkocht aan de met een aapje rondreizende kermisgast Vitalis en met hem de vreselijkste dingen beleeft. Tranen met tuiten heb ik er vroeger bij gehuild. Het dansgezelschap Opus One brengt dat verhaal nu in gedanste vorm, aangevuld met enkele liedjes.

In deze produktie zitten alle ingrediënten waarvoor het publiek nog steeds als een blok schijnt te vallen: sentiment, aardige kostuums, vlot uitziende dansjes, lekker klinkende en ieder onheil aankondigende muziek en theatrale effecten. Bovendien staat er een groep hardwerkende en kundige mensen, die bereid zijn hun ziel en zaligheid aan het publiek te offreren.

Het lijkt dus allemaal prachtig, maar oh, wat werd ik er treurig van. Al die opeengestapelde clichés, dat gebrek aan bewegings-inventie, aan dramaturgisch begrip, aan werkelijke karakterisering, aan subtiliteit. Er wordt hevig zielig, dramatisch, kinderlijk, lief, boos, bezorgd en stoer gedaan, maar men is het niet. Het zit nergens in het lijf, het wordt er opgeplakt. Benen vliegen constant tot aan de oren of ze nu aan mijnwerkers, straatmeisjes, moeders, geesten of politiemannen behoren, ogen rijzen smartelijk ten hemel, er wordt gegromd, gekird, geschreeuwd en er wordt heilig geloofd dat zulke dingen met werkelijke expressiviteit te maken hebben. Bij Opus One heeft de tijd stil gestaan en lijkt men zich niet bewust van welke ontwikkeling in dans en theaterwereld dan ook, want Alleen op de Wereld is een produktie van een griezelige oppervlakkigheid en oudbolligheid.

    • Ine Rietstap