ANNUNCIATIE

Ileen Montijn schrijft in haar leuke stuk 'Verkleedkist', over onderwerpen in de schilderkunst (Achterpagina 11 november), dat zij houdt van Annunciaties, vanwege de combinatie van knusheid en plechtigheid. Zij zegt 'dat de kern van het verhaal - de boodschap van de engel aan Maria - echter nooit zichtbaar kan zijn, of hoogstens in de vorm van 'ijle lettertjes op een banier'.

Nu bezitten we in het Catharijneconvent in Utrecht een verrukkelijk Middelrijns altaar, uit 1410 ongeveer, waarop als in een stripverhaal episoden uit het leven van Jezus staan afgebeeld.

Bij de Annunciatie waarbij een zedige Maria in een, inderdaad, knusse binnenkamer (met banieren) zit, is echter wèl iets zichtbaar gemaakt: via een gouden baan 'uit den hoge', vliegt een duif (de Geest) naar beneden, in snoekduik gevolgd door het kindeke Jezus. Twee engeltjes kijken, geleund over een balustrade, toe. Het eigenaardige is dat de gouden baan bovenop het hoofd van Maria eindigt, een merkwaardige plaats voor een conceptie.

In het daaropvolgende tafereel van de Visitatie (de ontmoeting tussen de twee zwangere vrouwen, Maria en Elisabeth), krijgen we een alleraardigst doorkijkje in de buiken van beide dames: we zien dat het kindje Jezus zijn rechtmatige plaats in de schoot van Maria gevonden heeft. Johannes, in de schoot van Elisabeth, knielt nu al voor hem neer.

    • Laura Reedijk-Boersma