De onschuld van Michael Jackson

'Michael Jackson is 100 procent onschuldig' meldde een spandoek bij de Charter Clinic in Londen, waar de geknakte 'King of Pop' zich volgens sommigen de afgelopen dagen schuilhield. De tekst verwees naar de beschuldigingen van seksueel misbruik die er tegen Jackson zijn ingebracht, maar de fan die het doek had opgehangen had geen ironischer stelling kunnen bedenken.

Als Michael Jackson de afgelopen zes jaar op zijn platen en in de publiciteit één ding heeft geprobeerd, dan was het om af te komen van zijn imago als onschuldige en ongevaarlijke popster-voor-jonge-kinderen; een imago dat hem aankleefde sinds zijn vroege jeugd, toen hij ieders hart stal als de o-zo-schattige leadzanger van The Jackson 5. Zijn laatste cd's kregen de titels Bad (1987) en Dangerous (1991), zijn teksten werden agressiever en zijn veelgeroemde choreografieën werden volgestopt met seksuele symbolen en suggestieve gebaren.

Twee dingen zorgden er voor dat Jacksons macho-act nooit erg overtuigend werd: zijn sponsorcontract met PepsiCo Inc, dat vanzelfsprekend niet wilde dat haar 'choice of a new generation' het te bont maakte - dat zou de verkopen kunnen schaden - en Jacksons eigen angst om te ver te gaan en het publiek van zich te vervreemden; per slot van rekening was het zijn ambitie om de bestverkochte artiest aller tijden te worden - iets wat hij met honderden miljoenen verkochte platen al bijna bereikt had.

Jackson mocht zich dan bekeerd verklaren tot de ruigheid, op het moment dat zijn optreden tot een serieuze controverse leidde, schrok hij terug voor de consequenties. Typerend was het relletje rondom de videoclip van 'Black Or White', eind 1991. Het filmpje eindigde met een woeste Jackson die met een staaf op een auto insloeg. Nog voordat protesten van verontruste ouders de Pepsi-drinkers en platenkopers konden bereiken, had hij de gewraakte scène al laten wegsnijden. Zo bleef Michael Jackson voor het oog van de wereld het Brave Jongetje dat hij misschien niet wilde zijn, een Peter Pan-achtige figuur met een als een pretpark ingericht landgoed (Neverland), een chimpansee als huisdier (Bubbles) en - merendeels ongeneeslijk zieke - jonge kinderen als enige vrienden - naast Elizabeth Taylor natuurlijk, die in de afgelopen jaren voor Jackson de warme, sterke moeder werd die hij in zijn door de showbiz opgeslokte jeugd zo gemist heeft. Michael Jackson gold als de belichaming van de Amerikaanse obsessie met jeugd en onschuld.

Tot dit weekeinde. De beschuldigingen van de 13-jarige Jordy Chandler en de huiszoekingen van de politie van Los Angeles hadden er al voor gezorgd dat Jackson in de publieke opinie in de verdediging was gedrukt. Maar zijn onschuld heeft hij definitief verloren toen hij vrijdag toegaf verslaafd te zijn. Aan pijnstillers weliswaar ('It hurts to be me' verklaarde hij een paar jaar geleden profetisch in een interview), maar samen met het het stopzetten van de 'Dangerous'-tournee was het voor Pepsi genoeg om het duurste sponsorcontract uit de showbusiness (7-10 miljoen dollar) onmiddellijk op te zeggen. Of hij werkelijk ontucht heeft gepleegd met een minderjarige, of dat die beschuldiging zoals hij zelf zegt de wraak is voor een mislukte poging tot afpersing, moet nog bepaald worden door de rechter, maar Jackson is zijn brave imago in ieder geval kwijt - zonder dat hij daar zelf een sturende hand in heeft gehad.

Het is niet het enige ironische aspect van de zaak Jackson. Zo verklaarde de 35-jarige popster dat zijn verslaving aan pijnstillers, die voor Pepsi de reden was om op te houden met sponsoring, het gevolg is van een operatie die hij moest ondergaan nadat hij brandwonden had opgelopen bij het opnemen van een Pepsi-commercial. En de onverkwikkelijke situatie waarin hij door de beschuldiging van ontucht is beland, doet denken aan de tekst van 'Billy Jean' (1982). In deze beroemde, volgens velen autobiografische song beschreef hij hoe een Grote Ster zich moet verweren tegen een wildvreemde vrouw die hem ervan beschuldigt de vader van haar zoontje te zijn.

Voor de fans van de King of Pop, maar ook voor alle andere liefhebbers van aanstekelijke dansmuziek is het te hopen dat Jackson zijn ineenstorting te boven komt en zijn onschuld kan bewijzen. Het zou eeuwig zonde zijn als briljante popsongs en videoclips als 'Beat It', 'Dirty Diana', 'Remember The Time' en 'Jam' nooit een opvolger krijgen.

    • Pieter Steinz