Pascoals dwaalwegen leiden naar het publiek

Concert: trio Hermeto Pascoal (piano) met Arismar do Esprito Santo (6-snarige basgitaar) en Nene (slagwerk). Gehoord: 13/11 BIMhuis, Amsterdam.

De Braziliaanse multi-instrumentalist Hermeto Pascoal is een zonderling. Muziek vastleggen in studio's? Er is geen cd van hem te krijgen. Interviews geven om in het nieuws te blijven? Waarom zou hij? Veranderende modes in kleding? Niks mee te maken. Dus zag hij er zaterdag net zo uit als in vorige jaren, zij het dat zijn enorme bos Sinterklaashaar ditmaal eindigde in een paardestaart.

Voor het feit dat Pascoal desondanks elk jaar in slaagt het BIMhuis bomvol te krijgen is maar één verklaring: een onverstoorbaar soort speelplezier dat iedereen aansteekt. Dat hij zich deze keer tot de vleugel beperkte was geen bezwaar want op dit instrument heeft Pascoal een heel brede aanpak, van zwierig en romantisch tot soms heel komisch. Een titel is soms alleen maar een aanleiding tot een grillige speurtocht waarbij het publiek van hot naar her wordt gevoerd. 'Kijk, dit is natuurlijk een heel aardig plekje, maar dat zijpad leidt vast ook wel ergens naar toe.'

Het sterkst werkt deze aanpak uiteraard bij iets dat bekend is, zoals het afgekloven Round Midnight. Pascoal speelde een bewerking waar Monk in zijn graf om moet hebben gelachen. Het thema wordt versierd met razendsnelle runs, in het B-deel klinkt opeens een opgewekte vierkwartsmaat, van 'heilig' verandert het stuk in prettig profaan.

Na de pauze doet Pascoal het aanvankelijk wat rustiger aan maar het is weer party-time wanneer hij Johnny Mercers Laura laat overgaan in Caravan van Duke Ellington en via 'ping-pong'- accoorden en enkele stukjes 'verantwoord klassiek' weer terugkomt bij Laura. Slagwerker Nene biedt bij dit alles krachtig tegenspel, hij kent Pascoals dwaalwegen langer dan vandaag. De solo's van Esprito Santo op zessnarige basgitaar halen de vaart soms uit de muziek, maar voor Pascoal is dat geen bezwaar. Dan krijgt hijzelf even tijd om zijn handen af te vegen aan zijn uiterst onmodieuze broek, die juist daarom nog jaren meekan. Net als zijn muziek dus.

    • Frans van Leeuwen