Bijna akkoord over vierdaagse bij VW

BONN, 12 NOV. De Duitse vakbond IG Metall en de directie van Volkswagen zijn in hun eerste onderhandelingsronde over invoering van de vierdaagse werkweek goed opgeschoten. Zij spraken gisteravond in Braunschweig optimistisch over de kans op een akkoord in een voor 18 november geplande tweede gespreksronde.

IG-Metall-onderhandelaar Jürgen Peters zei dat zijn bond in principe akkoord gaat met een wekelijkse werktijd van 28,5 uur (nu: 36), zoals de VW-directie voorstelt, maar dat zoiets niet per se hoeft te worden verwerkelijkt door een hele dag uit te laten vallen. Harde voorwaarde voor de vakbeweging blijft dat zoiets voor alle ruim 100.000 werknemers, ook voor administratief personeel, moet gelden en dat er geen gedwongen ontslagen vallen.

Volgens VW-directeur Peter Hartz valt over alles te onderhandelen mits er 20 procent kostenbesparing uitkomt. Hartz, lid van de SPD en de IG Metall, heeft de VW-plannen als alternatief voor massa-ontslagen bedacht. Tot die plannen behoren ook het 'estafettemodel', dat mikt op een geleidelijk oplopend aantal werkuren voor jongere werknemers en een geleidelijk dalende werktijd voor ouderen. Andere variant in de plannen-Hartz is dat werknemers in langere periodes onbetaald verlof om- en bijscholingsprogramma's voor rekening van het bedrijf volgen.

Concrete afspraken schijnen gisteren al gemaakt over het schrappen van een begin dit jaar overeengekomen CAO-verbetering met 3,5 procent per 1 november 1993. Ook zou men elkaar dicht genaderd zijn over het laten vervallen van (een deel van) de geldende winstdelingsregeling (het 13de en 14de maandsalaris) en het vakantiegeld. Op die manier zou een netto achteruitgang in het maandelijks inkomen zoveel mogelijk worden vermeden.

De grote belangstelling voor het VW-model maakt het bedrijf intussen bang dat het idee in een hevig politiek debat belandt. Zowel de vakbeweging als de SPD voert al campagne om het model ook elders in de industrie bredere ingang te laten krijgen en van werknemers geen lineaire inkomensoffers te vragen maar bedrijven of werknemers via sociale fondsen of overheidsgeld te compenseren.

De redenering daarbij is dat anders - bij massa-ontslagen - ook veel geld uit de algemene middelen voor werkloosheidsuitkeringen nodig zou zijn. Regering en werkgevers maken groot bezwaar tegen deze “bedrieglijke” redenering.

    • J.M. Bik