GAK-BESTUURDERS [2]

Bestuurders van Sociale Verzekeringsraad en GAK zouden tekortgeschoten zijn bij het indammen van de stroom aan afgekeurde werknemers. Een strenger volumebeleid had voor meer dan tweehonderdduizend mensen een baan kunnen opleveren.

Is het zwartepieten in deze vorm niet iets te simpel? Uit het onderzoek van de commissie-Buurmeijer blijkt immers dat de sociale partners omhoog zaten met een overvloed aan arbeidskracht waarvoor geen werk was. Vakbeweging en werkgevers hadden behoefte aan een nette afvloeiingsregeling voor ouderen of minder produktieven. Hoe sterk staat een enkele bestuurder tegenover de massaal ervaren wens de overtolligen het afzakken naar de bijstand te besparen?

Is de politiek zelf niet de schuldige? Door het handhaven van het belastingregime - de grote wig aan lasten en premies - maakt ze de arbeid zodanig duur dat het evenwicht tussen vraag en aanbod structureel is verstoord. De politiek zelf prijst de arbeid kunstmatig uit de markt, door genoemde lasten niet te spreiden over bredere heffingsgrondslagen. We noemen slechts de toegevoegde waarde.

Ontlasten van de arbeid vergroot de vraag ernaar en vermindert automatisch het gebruik van uitkeringen. De politiek weet het. Speelt ze liever Jan Salie? Zo ja, dan is het al te gemakkelijk dit gedrag toe te schrijven aan enkele bestuurders van Sociale Verzekeringsraad of GAK. De politiek zelf verdient een harde bezem.