Midnight Oils verkapte strijdliederen

Concert: Midnight Oil. Gehoord: 7/11 Vredenburg, Utrecht.

Al jaren was de Australische groep Midnight Oil niet in Nederland te zien geweest. Zanger Peter Garrett kwam alleen nog wel eens in Amsterdam om Greenpeace-conventies bij te wonen. Maar dat de groep een fanatieke aanhang heeft, bleek afgelopen zondagavond bij een uitverkocht concert in Vredenburg.

Het publiek zong woordelijk de teksten mee en hief een vuist ter ondersteuning van Garretts politiek, sociaal en milieubewuste teksten. Bij wijze van uitzondering werden de fans toegelaten op het Vredenburgse podium. In omarming met Garret, die als een reus boven hen uit torende, maakten ze er een rondedans.

De aantrekkingskracht van Midnight Oil zal toch niet schuilen in de met medemens en regenwoud begane teksten. Of in de stoere meezingers die de groep ten gehore brengt. Het moet hem zitten in de persoon van Peter Garrett. Deze Garrett heeft het uiterlijk van een mutant: zonder wenkbrauwen, geen hoofdhaar, een kolossaal lichaam en een niet nader verklaard buisje dat via het achterhoofd zijn oren met elkaar verbindt. Hij kijkt naar zijn handen alsof ze een eigen leven leiden en danst hoekig en schokkend.

Maar Garrett heeft een imposante uitstraling. Niet alleen zijn betrokkenheid is geloofwaardig, vooral zijn eigenheid is veroverend. Muzikaal is de groep, die al sinds 1977 bestaat, vakkundig maar nauwelijks bijzonder. Het zijn strakke nummers met uitgebreide instrumentatie van gitaren, keyboards, drums en percussie. Bij het refrein beland blijken de songs vaak verkapte strijdliederen, gemaakt om te worden meegezongen.

Behalve met opzwepende zang redde Garrett de steriele muziek met zijn mondharmonica-solo's. Hij toonde zich meester in het laten wegsterven van de schrille klanken. En creëerde daarmee, net als Ennio Morricone, de verlatenheid van een stoffige woestijn.

    • Hester Carvalho