Het wrede lot van 'onze René'

Zijn gevecht om rehabilitatie duurt al vijf lange jaren en op weg naar eerherstel struikelt hij steeds opnieuw. René van der Linden, de gewezen staatssecretaris van paspoortzaken, krijgt hoe langer hoe meer de allure van een tragische held. Staatssecretaris is hij al lang niet meer, gouverneur van Limburg mocht hij vervolgens niet worden, staatssecretaris van Landbouw daarna ook niet, maar Van der Linden gaat als Kamerlid onverdroten door.

Soms is het klein werk dat hem in opspraak brengt, zoals eerder dit jaar de voze verwijten dat hij een WAO'er tegen betaling aan zijn vakantiehuisje in Frankrijk liet klussen. Dan weer is het groot gedoe, zoals de vermeende afluisterpraktijken waarvan hij als staatssecretaris van buitenlandse zaken slachtoffer zou zijn geweest. Het één bleek niet waar, en het andere ook niet, maar steeds is er Van der Linden in een onbegrepen positie.

Onbegrepen vooral in Den Haag, terwijl in zijn land van herkomst, Limburg, het begrip en de waardering groot is. De patronage-policiticus René van der Linden is in eigen regio een geliefde zoon. De ruim 34.000 voorkeurstemmen, waarmee 'ozze René' bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1989 als het enige gewone Kamerlid zijn eigen zetel binnenhaalde, getuigen daarvan.

Vorige week beleefde hij een kleine genoegdoening. Op de kandidatenlijst voor de Tweede-Kamerverkiezingen dacht het partijbestuur onder leiding van voorzitter Van Velzen hem een keurige twaalfde positie toe. Maar het was dezelfde Van Velzen die Van der Linden tegelijk hard aanpakte. Over zijn betrokkenheid bij een stichting, die geld doorsluisde van bedrijven naar het Limburgse CDA, kreeg Van der Linden scherpe verwijten.

Van der Linden was “ontdaan” en “diep bedroefd” over zoveel onrecht. Als politicus “die voor mensen stond”, had hij mogen verwachten dat de partijvoorzitter ook voor hem was gaan staan. Opnieuw mat hij zich de rol aan van de verongelijkte, de niet begrepene. Een dag later bleek hij zijn omstreden bestuursfunctie te hebben opgegeven. “Réculer pour mieux sauter”, een stap terugdoen om daarna verder te springen, zo verklaarde de ex-staatssecretaris in 1988 zijn terugkeer in de Tweede Kamer. In Den Haag wacht men nu nieuwsgierig af in welke sloot Van den Linden straks weer wordt geduwd. (CvdM)