Alcazar-top af via de keuken

STOCKHOLM, 8 NOV. De Zwitserse televisieploeg loopt wat terneergeslagen rond in de lobby van het Strand hotel in de Zweedse hoofdstad. Het is zaterdagmiddag en reporter Jean Jacques Fontaine spreekt van een dilemma. Hij weet inmiddels dat 'operatie Alcazar', de codenaam voor de fusiegesprekken tussen Swissair, SAS, KLM en Austrian Airlines, een maand is uitgesteld en het overleg tussen de vier directies derhalve is afgebroken. Hij denkt ook te weten dat de luchtvaartbazen in dit hotel hebben vergaderd en zich nog steeds ergens in het tien verdiepingen hoge gebouw in het centrum van Stockholm bevinden. Maar hij heeft geen beelden van ze en kan dus, zo doceert de ijzeren wet van televisie, geen verslag maken.

Kort na half drie weet een van de bell-boys van het Strand hotel de wachtende verslaggevers te vertellen dat de 'Alcazar people' via de keukendeur het hotel hebben verlaten. Fontaine heft de handen ter hemel. “Mooi is dat”, moppert hij. “Daar gaat mijn verhaal. Merde!”. Sinds 's ochtends acht uur hebben de Zwitsers de wacht gehouden in het hotel. Ze hebben tot nu toe alleen de directie van Austrian aan het ontbijt gesignaleerd. Van de rest ontbreekt elk spoor.

Onderzoek bij de receptie van het hotel leert dat de KLM-afvaardiging in ieder geval het hotel heeft verlaten. KLM-president Pieter Bouw, die de nacht in kamer 607 heeft doorgebracht, staat als checkat ut in de Zweedse hotelcomputer. De Zwitsers vrezen nu dat Swissair-baas Otto Loepfe en zijn ploeg ook het hazepad hebben gekozen, angstig als ze zijn voor lastige vragen van de eigen media.

Fontaine en zijn twee collega's - de Zwitserse televisieploeg dient in het Frans, Italiaans en Duits de kijker toe te spreken - besluiten een 'stand-up' voor het hotel te doen. Dat is in ieder geval iets, menen ze. In drie talen wordt de Zwitserse kijker op de hoogte gesteld van de uitkomst van de gesprekken. Dan oppert Fontaine het idee om de vlucht via de keukendeur in scène te zetten. Zijn collega's reageren enthousiast, evenals de ingehuurde Zweedse cameraman die na het eindeloze wachten en de saaie shots die hij tot nu toe heeft geschoten wel aan iets spannends toe lijkt.

Juist als de Zwitsers de hoek om zijn om de keukendeur te inspecteren, stopt een grote, donkerblauwe BMW voor de ingang van het hotel. Een hotelbediende stapt uit en geeft de autosleutels aan een man in beige regenjas die meteen wil instappen en wegrijden. De Zweedse cameraman, achtergebleven om zijn spullen in orde te maken voor de keukendeur-scène, houdt dat tegen. Hij heeft de BMW-bezitter herkend: het is Jan Carlzon, tot voor kort president van SAS en nu namens de Scandinavische luchtvaartmaatschappij verantwoordelijk voor de Alcazar-onderhandelingen. Hij had zijn auto bij het hotel laten staan. “Soms heb je geluk”, gniffelt de cameraman. “Soms mag dat ook”, repliceert Carlzon en stemt op verzoek van de toegesnelde verslaggevers in met een kort interview.

Wat is de uitkomst van de gesprekken? “We hebben vooruitgang geboekt op een aantal punten, dat is zeker. Maar er blijft nog steeds een aantal zaken waarover we verder moeten praten. Daarbij doel ik vooral op het strategische concept van de toekomstige Amerikaanse partner in de alliantie”, vertelt Carlzon. Volgens de Zweedse topman kost het “een paar weken” om deze kwestie verder uit te zoeken. “We willen meer inzicht van de Amerikaanse regering in hun visie op onze alliantie. De banden tussen de Europese en Amerikaanse luchtvaart moeten nog verder worden uitgezocht. Ik kan daar op dit moment geen details over loslaten”, aldus Carlzon. Heeft hij nog hoop op een goede afloop van de besprekingen? “We moeten gewoon afwachten wat eruit komt”, blijft Carlzon vaag.

Het is duidelijk dat de Zweed niet veel meer wil vertellen dan wat hij al verteld heeft. En dat was al niet veel. Carlzon meldt nog dat de vergadering niet in het Strand hotel maar op een “geheime lokatie” heeft plaats gehad. “Maar waar dat was zal ik u niet vertellen.” De Zwitserse verslaggevers vinden de opbrengst wat schaars. Vandaar dat ze, als Carlzon vertrokken is, toch besluiten de keukendeur-scène nog even op te nemen.

    • Max Christern