'We zullen ons doodvechten. Dat kun je wel aan Australiërs overlaten'

Afgelopen zondag speelde JASON VAN BLERK, voetballer van Go Ahead Eagles en het nationale elftal van Australië, in Sydney tegen Argentinië met superster Diego Maradona. Vanavond staat de 25-jarige linksback in en tegen Heerenveen tegenover spelers als Doesburg, Echteld en De Visser. Geen probleem, vindt de wereldreiziger.

Donderdag vertrekt Van Blerk alweer naar Chili. Dat is nog eens een trip van ruim twintig uur. Ter voorbereiding op de return tegen Argentinië gaat de Australische selectie in Santiago een week in trainingskamp, om daarna door te reizen naar Buenos Aires voor de wedstrijd op 17 november. “Ik heb straks alleen al voor de kwalificatie van het wereldkampioenschap ongeveer tweehonderd vlieguren gemaakt”, rekent hij uit.

Hij is net terug uit Sydney, zijn geboorteplaats. Bepaald fit ziet hij er dan ook niet uit. Wit gelaat, slaperige ogen, af en toe gaapt hij uitbundig. Van Blerk slaapt op de gekste momenten, zegt hij. Van Feyenoord-Porto kreeg hij woensdag niets mee. Hij zag op televisie de spelers nog wel door de tunnel naar het veld lopen, maar viel daarna op de bank bij ploeggenoot Marthijn Pothoven in diepe slaap. Om pas een dikke drie kwartier na het eindsignaal weer wakker te worden. “Ik heb niets gemist, hè?”

Het lijkt onzin om via Nederland naar Chili te vliegen. Alleen maar om één wedstrijdje met Go Ahead te kunnen spelen. Trainer Henk ten Cate vindt dat echter een normale zaak. “De club is zijn werkgever. We kunnen hem niet drie weken missen.” Van Blerk heeft er geen problemen over gemaakt. “Het is beter voor iedereen dat ik ben teruggekomen. Het komt ook mijn carrière ten goede. De mensen kunnen nu zien dat ik iets voor mijn club over heb.” Vanavond moet hij in het Abe Lenstra-stadion opdraven tegen Heerenveen. Geen probleem, stelt hij. “Maar misschien denk ik er anders over als we verliezen.” Ten Cate: “Hij zet zich wel over zijn vermoeidheid heen. Hij is een wereldprof.”

Van Blerk speelt graag voor zijn club én zijn land. Bovendien was afgelopen zondag Argentinië de tegenstander. Mét Diego Armando Maradona. De balkunstenaar werd in Australië als een staatshoofd ontvangen. Dagenlang verscheen zijn gezicht op tv en in de kranten. Maradona vierde in Sydney zijn rentree in de nationale ploeg. It was a big day, stelt Van Blerk. “Je speelt niet vaak tegen één van de beste spelers van de wereld. Maradona hoort in het rijtje met Cruijff en Pélé.”

Maradona, net 33 geworden, komt volgens Van Blerk tegenwoordig wat snelheid tekort, doet het af en toe tijdens een wedstrijd ook een beetje rustiger aan. “Maar ik kan niet zeggen dat hij nu shit speelde. Kom nou! Ik zou hem dolgraag in mijn elftal willen hebben. Ik denk dat hij zondag in negentig minuten niet één bal verkeerd heeft gespeeld. Hij heeft zo veel techniek, nog zo veel kracht.”

De Argentijnse captain, bewaakt door Van Blercks collega Paul Weid, zwierf als vanouds over de grasmat en kwam zodoende ook de speler van Go Ahead Eagles geregeld tegen. “Ik heb hem een paar keer flink aangepakt. Hij heeft nog een sterk lichaam. Ik probeerde hem met mijn elleboog weg te duwen, maar die stuitte gewoon terug van zijn borst. Keihard.” Maradona maakte ook een overtreding tegen Van Blerk. “Hij hielp me netjes omhoog.” Lachend: “Ik heb sindsdien mijn handen nog niet gewassen.” Hij lette op de kleine vedette toen Australië net gelijk had gemaakt (1-1, de eindstand, red). “Hij werd bijna gek, zwaaide wild met zijn armen.”

Met verbazing heeft Van Blerk in Sydney het circus rondom Maradona gadeslagen. “Hij bepaalde voor, tijdens en na de wedstrijd de sfeer. Dat is ongelooflijk, die uitstraling, de macht van zo'n kleine man met een basketbalpetje op. Hij had een hele delegatie bij zich, zijn vrouw, zijn broer, een bodyguard. Die zaten vlak achter de dug-out.” Maradona werd geen moment met rust gelaten door pers en supporters. Hij heeft genoten van de confrontatie met de ster. “Het is leuk om later te kunnen zeggen dat ik tegen Maradona heb gespeeld. Mijn vader speelde ooit tegen George Best. Dat vond ik altijd fantastisch om te horen.”

Cliff van Blerk, geboren in het toenmalige Rhodesië, was ook Australisch international. Door hem koos zoon Jason uit de vele mogelijkheden voetbal als hoofdsport. George Best is altijd zijn grote idool geweest. “Dat was een rebel.” Maradona heeft na zondag niet de eerste plaats van Best overgenomen op de persoonlijke ranglijst van Van Blerk. “Nee, Georgie blijft mijn man.”

Hij probeerde meteen na afloop op het veld shirts te ruilen met Maradona. Dat lukte niet. “Hij lachte alleen maar tegen me. Hij lacht heel veel.” Volgens Van Blerk heeft niemand van zijn team het tenue van de oude maestro weten te bemachtigen. Hij kwam wel met zo'n mooi blauw-wit shirt in zijn bagage terug in Nederland, dat van Abel Balbo, de maker van het enige Argentijnse doelpunt. “Hij kwam zelf vragen of ik wilde ruilen. Ik stond net een beetje in trance op het veld, ik was kapot.”

De Argentijnen vielen hem als elftal eigenlijk bar tegen. “We hebben ze in de eerste helft van het veld gespeeld. We waren beter, veel beter. We zaten na de wedstrijd in de kleedkamer en zeiden tegen elkaar: we hadden kunnen winnen.” Hij wil niets weten van de voorspelling dat Australië in het tweede duel kansloos zal zijn. “We hebben kansen, zeker weten. We gaan toch niet voor niets uren in het vliegtuig zitten? We zullen ons doodvechten. Dat kun je wel aan Australiërs overlaten.”

Hij zegt te weten wat hij in Buenos Aires kan verwachten. “De hel.” De Argentijnen zullen de complete trucendoos opengooien, weet hij. Hij speelde er vorig jaar een oefenwedstrijd met Australië, verloor met 2-0. Er gingen opvallend veel dingen fout. “Uitgerekend op de dag van de wedstrijd was de lift in ons hotel kapot. Moesten we zes verdiepingen met de trap naar boven.”

Australiërs zijn er de mensen niet naar zich te laten imponeren. In de sport wordt altijd hun mentaliteit en vechtlust geprezen. “Het zijn echte winnaars, oersterk en onverstoorbaar”, zegt voetbalmakelaar Bob Maaskant. Hij was begeleider van de Australiërs toen deze verleden jaar voor de olympische kwalificatie in Nederland verbleven. Oranje werd verrassend uitgeschakeld en iedereen besefte ineens dat ze aan de andere kant van de wereld ook goed kunnen voetballen. In heel Europa lopen tegenwoordig Australische spelers rond.

Frank Farina wees ze eigenlijk de weg. Hij werd in 1990 als speler van Club Brugge topscorer van België en vervolgens groeide de vraag naar Australiërs. Farina legde zelf ook veel contacten voor zijn landgenoten. Van Blerk geïrriteerd: “Sommige clubs denken nu nog steeds dat we voor een paar dollar bij ze komen voetballen. Dat we dom zijn en niet weten hoe het er in Europa aan toegaat. Belachelijk.”

In Australië zelf behoort voetbal niet tot de populairste sporten. Toch was het er verleden week door de komst van Maradona en Argentinië een gekkenhuis. De wedstrijd haalde op tv ongekende kijkcijfers, meer dan het gelijktijdig uitgezonden 'Sixty Minutes', de topattractie op de Australische buis. Van Blerk: “Het blijkt dat de mensen hongerig zijn naar topwedstrijden. We krijgen bijna nooit bezoek van grote ploegen. Australië ligt te ver weg. Hier in Nederland maak je zo'n wedstrijd als tegen Engeland ten minste een paar keer per jaar mee.”

Rondom de ontmoeting tegen de Argentijnen was er zelfs een beetje sprake van Italiaanse taferelen in Sydney. De thuisploeg werd op weg naar het stadion uitbundig toegejuicht. Van Blerk had dat nog nooit meegemaakt. Hij zegt nog steeds een lamme hand te hebben van het zetten van handtekeningen. “Het stadion was in drie dagen uitverkocht. Er zaten alleen al zo'n 5000 à 6000 immigranten uit Argentinië op de tribune.”

Voor de populariteit van het voetbal in Australië zou het heel belangrijk zijn indien de nationale ploeg de eindronde van het wereldkampioenschap haalt. De weg die de Aussies moeten afleggen is echter lang en bijna onbegaanbaar. Eerst moest in de eigen FIFA-regio Oceanië worden afgerekend met Tahiti, de Solomon Eilanden en Nieuw-Zeeland, daarna met Canada uit Concacaf-groep en nu is Argentinië het laatste, waarschijnlijk te lastige, obstakel. Volgende keer zal alles anders zijn voor Australië, want dan zal het land in de Aziatische kwalificatie mogen meedoen. “Dan zijn we aan onze stand verplicht ons te plaatsen. Nu niet. Nu zijn we de grote outsider. Go Ahead tegen Ajax.” Het spelen op een WK is een droom voor Van Blerk. “Australië deed in 1974 ook mee. Iedereen weet dat nog en kan zich de namen van de spelers nog herinneren.”

Van Blerk is aan zijn tweede Europese avontuur bezig. Hij speelde al eens een jaar voor het Belgische Sint Truiden. Dat werd geen succes. De ploeg degradeerde. “Die mensen daar begrepen er weinig van.” Hij probeerde een andere club te vinden, maar toen dat niet lukte keerde hij terug naar Australië, naar zijn oude vereniging Apia. Bondscoach Eddie Thompson tipte hem een half jaar later bij Maaskant die voor Go Ahead een speler voor de linkerkant zocht. Van Blerk was een koopje, kostte niet meer dan 60.000 gulden.

Het vorig seizoen viel hij nog niet op, speelde door blessures maar vijftien competitiewedstrijden. In de lopende competitie behoort hij volgens de kenners wekelijks tot de uitblinkers. Hij wil hogerop, naar een grotere Nederlandse club. Of naar Engeland. Het voetbal in dat land heeft hem altijd enorm aangesproken. “Het is niet eens de manier waarop er wordt gespeeld, maar de hele sfeer, de beleving. Hier concentreert het voetbal zich op zaterdag en zondag, daar gaat het de hele week door.” Van Blerk: “Ik ben al tevreden als ik straks van het geld dat ik met voetballen heb verdiend een huis in Australië kan kopen.” Want terug gaat hij. “Zoals alle Australiërs.”