OPA KLIJZING

Als vijftiger herinner ik mij uit mijn jeugd, toen pijproken nog mannenwerk was, de adembenemende pijprookrecords van Opa Klijzing, dat zinnebeeld van kalmte en waardigheid, zelfbeheersing en koelbloedigheid, vernuft en ijzeren volharding.

Wedstrijden waaraan hij deelnam - en nam hij niet aan alle deel? - betekenden tijden van waarneembaar intenser nationaal bewustzijn, heel Nederland, roker en niet-roker, pufte met hem mee en voelde zich verheugd, ja gesterkt wanneer Opa het weer klaarde. In Jort Kelders uitvoerige opstel 'Wereldrecord pijproken met vijf seconden verbeterd' op de Achterpagina van 1 november echter zelfs geen vermelding van de oude baas. Welk een beschamende misser! Het is alsof iemand een verhandeling schrijft over de Nederlandse schaakhistorie zonder Euwe te noemen, of een overzicht van het vaderlandse voetbal waarin Abe Lenstra ontbreekt.

Opa Klijzing zij bij dezen in eerbied en liefde herdacht.