Victor Hugo Quiroga

V.H. Quiroga. Schilderijen, olieverf op papier, keramiek. T/m 4 dec. Galerie 2x20, Sonsbeekweg 40, Arnhem. Do t/m zo 12-17u. Prijzen van ƒ 1200,- tot ƒ 9000,-.

De landschappen van de Argentijnse kunstenaar V.H. Quiroga (1955) zijn leeg, kaal en tochtig en aan de kim blikkert de zon. Als er tekenen van leven zijn, zoals een cafeetje of een bakplaats voor brood, dan klit mens en dier daar samen, niet uit gezelligheid, maar uit pure noodzaak om in die schrale woestenij te kunnen overleven. Figuren en voorwerpen zijn gestileerd, bijna geometrisch weergegeven, en het perspectief wankelt. Niks geen zoete dromen, of feeërieke vergezichten spiegelt Quiroga de kijker voor, maar surrealistische beelden met een agressieve ondertoon.

Op de eerste solo-tentoonstelling van Quiroga die galeriehouder Felix Valk, vroeger directeur van het Volkenkundig Museum in Rotterdam, organiseert, zijn een tiental pastels, grote schilderijen en keramische voorwerpen te zien. De Argentijn is in Nederland nog tamelijk onbekend. Maar in eigen land won hij verschillende staatsprijzen en eerder dit jaar was werk van hem samen met 29 andere beeldend kunstenaars uit Latijns Amerika op een grote tentoonstelling in Nanterre te zien.

Quiroga is eigenlijk meer Fransman dan dat hij Argentijn is. Het grootste deel van het jaar werkt en woont hij in Parijs, iets wat duidelijk effect heeft op zijn werk. De keramische beeldjes - 'traditioneel' van klei geboetseerd - lijken aan stripboeken ontleend: pink panthers scheuren op scooters voorbij, met motorbrillen op en leren jas aan.

Op Quiroga's schilderijen komt dat dubbelleven subtieler tot uitdrukking. Christelijke en Zuidamerikaanse symboliek gaan hand in hand. Geschilderd wordt er in een expressionistische stijl. In het stemmige 'El sapo subido' speelt een knobbelpad ('el sapo') de hoofdrol. Hij zit op de rug van een knielende man, een nauwelijks als zodanig te onderscheiden vlek. In deze onderdanige positie steekt de man - op bevel van de pad? - een kaars aan. Flauw licht het schijnsel op in de verder schimmige, paarse kamer. Een in pij gehulde monnik bekijkt het tafereel vanuit een nis. Wie is er sterker? De kloosterling of de op de grens van land en water levende pad, waaraan mythische krachten worden toegeschreven? Quiroga laat de kijker in het ongewisse.

    • Lucette ter Borg