Geachte redactie

Hiernaast staat altijd 'Schoolvoorbeeld' en ik wilde even zeggen dat die stukjes hartstikke goed zijn. Michaja, daar ga je! 'Schoolvoorbeeld' van twee weken geleden beschreef de avonturen van Diana Jansen, beginnend geschiedenisdocent, in (z)onderwijs (wonder)land. Ze dwaalt nu al ruim een jaar rond, zoals dat gaat zonder hulp haar eigen weg zoekend. Ze heeft zo te lezen geen steun van de haar omringende meer ervaren beroepsgenoten. Die geven regelmatig verkeerde raad. De startproblemen van beginners zijn om kwaad van te worden.

Een citaat: 'Een één geven bij spieken gaat haar evenmin makkelijk af''. Diana, je hebt gelijk, leraren die enen geven voor spieken moeten worden afgeschaft. Daarom. Als je redelijk oplet, kunnen ze niet spieken. Lukt het ze toch, dan zijn ze handig en een beetje, een heel klein beetje slecht. De fout in het cijfer veroorzaakt door spieken is kleiner dan die ten gevolge van je eigen correctiefouten. Kijk het werk dus gewoon na.

Wegens het beetje slechtigheid zijn er door wraak bezeten Prinzipienreiter die willen straffen - ja, dat is natuurlijk flauw, kinderachtig, ineffectief, kortom walgelijk - maar vooruit, zand darüber. Echter, de straffende docent mag het meten van zijn effectiviteit, de correctie van het proefwerk, niet verwarren met het geven van straf. Dat is niet ethisch en niet logisch. Op een dergelijke manier doelstellingen door elkaar husselen is een didactische blunder, schept verwarring bij de leerlingen en wekt gevoelens van wrevel.

Maar daar gáát het niet om. Nog een citaat: 'Diana Jansen vindt het scheppen van een prettige sfeer een van haar sterkere kanten'' en ze vindt het belangrijk genoeg om te melden. Diana is dus een goeie. Ze heeft het door. Je moet fatsoenlijk met je medemensen omgaan, ook met je leerlingen. Als je dat doet, dan wordt het misschien gezellig. En alleen als het gezellig is, kun je ze wat leren. Dat is een wet.

Maar daar gáát het niet om. Nog een citaat: 'Aan strafwerk uitdelen heeft ze een pesthekel''. Dit klinkt aardig, maar Diana moet leren straffen. Straffen op school is net zo onvermijdelijk als gevangenissen in deze samenleving. Je kunt echter vriendelijk straffen. Soms is de allerkleinste straf, een frons, al genoeg.

Maar daar gáát het niet om. Nog een citaat: 'Een puinhoop heb je zo, herinnert ze zich uit haar stagetijd, waar haar begeleider liet zien hoe je door open vragen aan een klas te stellen binnen de kortste keren chaos creëert''. Haar begeleider kon geen les geven. Van zulke begeleiders moest zij, en vele jonge collega's, het leren. Toen is ze gestart in een klimaat van solistische zelfontdekkers, die op zesde-eeuwse wijze ieder het wiel staan uit te vinden over hun eigen vak. Ze vond ten slotte raad en steun bij een docentenvakvereniging, bij mensen dus die hun vrije tijd opofferen.

Een tijdje terug deed ik aan een Hoge Pedagoog op een Pedagogisch Centrum het voorstel jonge leraren professioneel te gaan begeleiden. De Hoge Pedagoog overlegde met andere Hoge Pedagogen en kwam tot de conclusie dat er geen geld voor is. Het was een prima idee, dat wel, maar schooldirecties betalen niet voor zulke zaken.

Van de slechte lerarenopleiding tot het op niet meer jonge leeftijd verkrijgen van een vaste en volle baan zit een hoop ellende. In die periode zoeken veel beginners hun heil in ander werk en anderen zijn jaren aan het schoolhoppen, net als Diana in hun eentje tobbend over werkgelegenheid en eigen vakbekwaamheid. De gevolgen zijn slecht onderwijs en hoge kosten, die op geen enkele begroting zijn terug te vinden. Maar niemand wil er wat aan doen. Doodzonde. Dáár gaat het om.