Don Giovanni op zijn Pools is een tocht naar oude tijden; Vrolijk zingende poppenkast

Voorstelling: Don Giovanni van W.A. Mozart door de Kameropera Warschau o.l.v. Zbigniew Graca. Decors: Andrzej Sadowski; regie: Ryszard Peryt. Gezien: 2/11 Zuidpleintheater Rotterdam. Herhalingen: 3,4/11 Kon. Schouwburg Den Haag; 5/11 De Oranjerie Roermond.

Don Giovanni van Mozart heeft als ondertitel dramma giocoso - een vrolijk drama. Met diezelfde dubbele instelling kan men kijken naar de voorstelling die de Kameropera van Warschau daarvan deze week in ons land geeft. De produktie is geïmporteerd omdat het ministerie van WVC Opera Forum heeft opgeheven voordat er een nieuw vervangend gezelschap was.

Don Giovanni op zijn Pools is een terugkeer naar de oude tijd, al is het de vraag hoe oud die tijd is. Op de scheiding van orkestbak en podium staan voetlichten, waardoor de kleinschalige voorstelling in eerste instantie lijkt op een soort reconstructie van de première, 206 jaar geleden in een piepklein Praags theater.

Het ouderwetse decor verandert met wat schuifwerk en kleine ingrepen telkens iets van aanzien en de kostumering is uitbundig barok. Reusachtige hoeden met prachtige veren, Don Giovanni steekt in een glanzend witsatijnen pak met jabot, vest, revers en manchetten van kant. Prachtig is ook de Stenen Gast, die Don Giovanni in de hel laat werpen: van ècht, bewegend, marmer.

De speelstijl doet zo mogelijk nog antieker aan. Elke poging tot een realistische en natuurlijke of geloofwaardige weergave van de handeling is vermeden. De zangers zijn een soort poppen. Als er één niet zingt, dan kijkt die even naar een ander en doet alsof ze iets met elkaar te maken hebben. Zodra er wordt gezongen gaat de blik richting zaal, naar het publiek, want daarvoor treedt men op. De voorstelling is slechts een aanleiding om te zingen, niet om enige interesse in de personages en hun wedervaren te wekken.

Misschien ging het destijds in Praag zo, in het begin van deze eeuw ging het zeker vaak zo. En nu gebeurt het dus opnieuw. Of misschien gebeurt het in Polen nog steeds zo en is deze voorstelling een voortzetting van een ononderbroken traditie van opera als vrolijke zingende poppenkast die wij hier sinds lang niet meer in deze zuivere vorm kennen. Als men deze Don Giovanni zó bekijkt, dan ziet men inderdaad een lachwekkend drama.

Muzikaal en vocaal is alles ook zoals dat gaat bij een vast gezelschap met een enorm repertoire: alleen al 24 opera's en muziektheaterstukken van Mozart! Het orkest speelt redelijk, maar niet erg fijnzinnig. Het zingen van de dagelijks wisselende cast is evenmin erg fantastisch maar zeker ook niet slecht. Adam Kruszewski zingt wel elke avond de titelrol, die hij terecht kreeg toebedeeld.