Eindeloos debat over seksuele intimidaties door senator VS

WASHINGTON, 2 NOV. De Amerikaanse Senaat heeft gisteren zeven uur lang met tegenzin gedebatteerd over de seksuele intimidatie door een van zijn leden. Vandaag wordt het debat vervolgd. De Republikeinse senator Robert Packwood is door ten minste 24 vrouwen beschuldigd van plotseling omklemmen, graaien en tongzoenen en moet nu van de Senaat zijn dagboeken ter inspectie aanbieden. De onderzoekscommissie wil het fiat van de Senaat om Packwoods dagboeken door tussenkomst van de rechter los te krijgen.

Vorig jaar kwamen de beschuldigingen naar buiten via The Washington Post, daags na de herverkiezing van Packwood. De meeste zaken hebben zich meer dan tien jaar geleden afgespeeld. Omdat de Senaat zichzelf heeft uitgezonderd van burgerrechtenwetgeving over seksuele intimidatie, kan de Senaatsonderzoekscommissie als enige Packwood aanpakken. Maar een wetgevend lichaam is slecht uitgerust voor onderzoek in dergelijke penibele zaken. Na de onhandige behandeling van de zaak van Anita Hill tegen toenmalig kandidaat-opperrechter Clarence Thomas twee jaar geleden willen de senatoren nu bewijzen dat ze de ernst van seksuele intimidatie inzien.

Grijpende senatoren zijn een eeuwenoud verschijnsel. Senator Edward Kennedy roerde zich niet in het debat. “Heel wat mensen in de media en in het publiek denken niet dat we het werk van disciplinaire maatregelen tegen onze leden kunnen verrichten”, zei de Republikeinse senator Mitch Mc Connell, vice-voorzitter van de onderzoekscommissie gisteren. Alle Democratische en Republikeinse leden van de commissie willen Packwood dwingen zijn dagboeken in te leveren, maar de voltallige Senaat is het er nog niet mee eens.

Packwood is erin geslaagd de Ethische Commissie van de Senaat te portretteren als een op sensatie en seksuele escapades belust gezelschap. Hij had dreigend gezegd dat er ook een aantal uitspattingen van collega's in zijn dagboeken staan vermeld en dat die dus ook in moeilijkheden zouden komen. Senator Barbara Mikulsky reageerde daar woedend op: “We zijn geen senaatscommissie voor voyeurisme.”

De voorzitter van de Ethische Commissie, senator Richard Bryan, klaagde: “Geen lid van de Senaat, in enigerlei vorm onderzocht door de commissie, heeft ooit in de geschiedenis van de commissie het verzoek om een document geweigerd.” Senator Pat Murray, een van de vrouwen die na de Thomas-zaak werd gekozen, zei dat een stem voor de procedure tegen Packwood “een boodschap aan burgers in onze natie zendt dat seksueel wangedrag in deze Senaat tot de bodem zal worden uitgezocht.”

Packwood had zelf ingestemd met het inleveren van zijn dagboek om zijn onschuld te kunnen bewijzen. De dagboeken zijn de vruchten van elke avond dicteren aan een trouwe senaatssecretaresse. De onderdelen die gingen over familiezaken, medische zaken en gesprekken met zijn advokaat, mochten worden afgeplakt. Niettemin had de staf van de Ethische Commissie ook wat andere vergrijpen in de dagboeken ontdekt. Volgens een plaatselijke krant in zijn eigen deelstaat Oregon had hij aan een lobbyist gevraagd zijn vrouw een baan te geven, zodat hij na de scheiding geen alimentatie zou hoeven te betalen.

Maar volgens Packwood moet de onderzoekscommissie zich alleen beperken tot de seksuele intimidatie. Packwood houdt nu de dagboekdelen van 1990, 1991 en 1992 achter. Het liefst zou de Senaat willen dat Packwood ontslag zou hebben genomen, zodat de senatoren allemaal niet zo te kijk zouden staan. Een gerechtelijke procedure kan voor een paar jaar extra volksvermaak zorgen.

Net als bij de Thomas-zaak sleept de kwestie zich voort en kan niet iedere senator even brandschoon blijven. Aan alle kanten klinken beschuldigingen, hetzij van overdreven achtervolgingsijver, hetzij van laksheid ten aanzien van vergrijpen tegen vrouwen. Tijdens het eindeloze openbare debat proberen de leiders van de Senaat tot een compromisformule te komen. Gisteren is dat niet gelukt.

De 61-jarige Packwood zit al 25 jaar in de Senaat en is een harde politicus die het gebruik van chantagemiddelen niet schuwt. Op het conservatieve platteland van zijn deelstaat Oregon heeft hij nog veel steun. Door zijn anciënniteit weet hij daar veel federaal geld heen te dirigeren. De vrouwenbeweging heeft hem ook altijd sterk gesteund, omdat hij op dat gebied progressief stemt. Na enige vertwijfeling over de beschuldigingen hebben vrouwenorganisaties zich tegen hem gekeerd. Bij bezoeken in Oregon wordt hij achtervolgd door groepen demonstranten. Maar politiek is het belangrijkste dat deze vereenzaamde man drijft.

    • Maarten Huygen