Velvet Underground

The Velvet Underground: Live MCMXCIII; Sire/Warner 9362-45464

Er bestonden al ettelijke live-platen van The Velvet Underground, maar het bij de recente herenigingstournee opgenomen Live MCMXCIII is de eerste die door de groep werd goedgekeurd. Dat is vreemd, want juist het in mono en met een eenvoudige casseterecorder opgenomen Live At Max's Kansas City uit 1970 vatte de essentie van de rommelige en subversieve muziek beter samen dan deze speltechnisch volmaakte terugblik.

Uit de hoestekst waarin hij John Cale, Sterling Morrison en Moe Tucker bedankt, blijkt dat Lou Reed de voorbije 'checkbook tour' als een van zijn soloprojecten beschouwt. Vaste producer Mike Rathke mag nog zo zijn best hebben gedaan om Reed af te schilderen als het ware genie achter de band-met-de-banaan, maar het is John Cale die hier de show steelt. Zijn beklemmende versies van de oorspronkelijk door zangeres Nico vertolkte nummers All Tomorrow's Parties en Femme Fatale zijn bloedstollend, waar Reed ongeïnteresseerd neuzelt in het ooit zo opwindende Venus In Furs.

Hoogtepunt van het in Parijs opgenomen concert is The Gift, een gesproken verhaal met rock & roll-begeleiding dat door John Cale naar een indringende climax wordt gevoerd. Daarbij vergeleken mag de infantiele Velvet Nursery Rhyme geen naam hebben, en missen de hemeltergend valse deuntjes van drumster Moe Tucker de charme van toen.

Tussen de nostalgische parade van Velvet-favorieten worden Some Kinda Love en Hey Mr. Rain ontsierd door veel te lange gitaarsolo's, die terug verwijzen naar een tijd dat zoiets nog experimenteel heette. Nu klinken ze als als gefriemel in de ruimte en moeten we tot het eind van twee cd's wachten voordat Reed uit zijn winterslaap ontwaakt in het betrekkelijk pittig gespeelde Heroin.

In wezen pleegt The Velvet Underground geschiedvervalsing, want toen ze nog echt bestonden, hielden Reed en Cale het niet lang genoeg met elkaar uit om een voor alle partijen bevredigende live-plaat te voltooien. Live MCMXCIII klinkt foutloos, maar ik zou er mijn grijsgedraaide exemplaar van Max's Kansas City niet voor willen ruilen.

    • Jan Vollaard