MARIE-JOSÉE JOORE OVER Invechten

A Chorus Line: première 4/11 Amstelveen; daarna tournee.

Eind vorig jaar zette het Bureau Arbeidsvoorziening Gooi- en Vechtstreek een aantal theatervoorstellingen op om werkloze podiumartiesten en musici aan werk te helpen en ervaring te laten opdoen. De eerste produktie, de musical A Chorus Line, gaat donderdag in première. Onder de honderden kandidaten die op de audities af kwamen, bevond zich de 24-jarige Marie-Josée Joore. Zij volgde een dansopleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag, danste bij NDT 2, het ensemble voor jonge dansers van het Nederlands Danstheater, en daarna drie jaar in Genève bij het Grand Theâtre de Genève van Vladimir Pankov. Terug in Nederland meldde ze zich aan voor A Chorus Line, de musical die het verhaal vertelt van een auditie voor een musical. Ze werd gekozen voor de rol van Sheila, een danseres van 30 jaar, die uiteindelijk wordt afgewezen. Hoe vocht Marie-Josée zich de produktie binnen?

“Ik wilde niet langer alleen bij een dansgezelschap werken, maar ook zingen en acteren. Ik begon met jazz-dans en nam zangles, onder anderen bij Marianne Blok. In Genève had ik ook al klassieke zang gestudeerd. Voor de auditie heb met een pianist nummers ingestudeerd en ik heb vaak naar een video van A Chorus Line gekeken.

“De audities duurden vier dagen: klassieke dans en jazz-ballet, voor het zingen moest je een Engels en een Nederlands lied instuderen. Ik zong een liedje uit de musical Cats gezongen, over de kat Van Zonderen, en What I did for love uit A Chorus Line. We auditeerden in groepen van tien. De eerste dag moesten we één voor één naar voren stappen, onze naam en leeftijd zeggen en een pirouette draaien - daaraan zien ze meteen of je goed getraind bent. Later moesten we nog een aparte dansauditie doen en aan het eind van de dag kregen we te horen wie er door mocht.

“Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk mijn kwaliteiten te laten zien, al was ik de eerste keer dat ik een tekst moest zeggen zo zenuwachtig dat ik me niets kon herinneren. Waarom ik die rol heb gekregen, weet ik niet precies. Er moet iets zijn waardoor ze denken: die is het. Per rol verschilt dat. Je uiterlijk is van belang, bij sommige rollen moet je een prachtige zangstem hebben en bij andere is dansen of acteren belangrijker. Er zijn overigens geen mensen bij die jarenlang werkloos zijn geweest. Ik denk dat bij mij mijn type en mijn stemhoogte hebben meegespeeld. Ik ben een mezzo en moet in de musical een heel laag lied zingen.

“Na de audities hebben we een workshop gehad van twee maanden waarin we les kregen in zang, dans, acteren en presentatie. Op dat moment wist nog niemand zeker of hij een rol zou krijgen en welke. Ik had de rol van Sheila wel moeten instuderen, maar wist niet of ik hem ook zou krijgen, of misschien alleen understudy zou worden. Dat heeft wel veel spanningen gegeven, niet zozeer onderling want zolang er geen rolverdeling was, waren we nog allemaal gelijk, maar bij iedereen persoonlijk. Je moet je constant blijven bewijzen en laten zien dat je de beste bent. Na de workshop kwam de choreograaf terug uit Amerika en heeft de definitieve casting bekendgemaakt.

“Ik ben hier heel blij mee. Toen ik naar Nederland terugkwam had ik geen enkele musicalervaring en nu heb ik meteen een hoofdrol. Ik wil er graag mee doorgaan, maar veel werk is er in Nederland niet op musicalgebied. Joop van de Ende werkt met een vast bestand aan acteurs en daar kom je niet zomaar tussen. Ik hoop, dat deze rol me helpt me in dat vaste circuit in te vechten”.

    • Gerda Telgenhof