Kaas: voor elk genre de passende garderobe

Concert: Patricia Kaas. Gehoord: 30/10 Congresgebouw, Den Haag. Herhaling: 1/11 Oosterpoort, Groningen.

Voor een zaal die voor een groot deel met Franstaligen gevuld was, gaf de Franse zangeres met de prozaïsche naam Patricia Kaas zaterdagavond in het Congresgebouw in Den Haag het eerste van twee uitverkochte concerten. Sinds haar eerste hit Mademoiselle Chante le Blues (1987), haar parafrase op 'Lady sings the blues', is Kaas in Frankrijk uitgegroeid tot een ster. En ook in Amerika, Japan en de rest van Europa blijkt het publiek gevoelig voor haar vloeiende combinatie van chansons en rockmuziek.

Kaas heeft een lage stem. Ze zingt vaak hees, met valse lucht en schakelt dan over op een ferme uithaal. Maar voor een werkelijk indrukwekkende vocaal mist haar stem de kracht. De frêle Patricia Kaas wordt nooit Janis Joplin. Of James Brown, wiens It's a Man's World ze covert op een manier die meteen duidelijk maakt waarom het geen vrouwen zijn die de auto's en treinen gemaakt hebben. Die ontoereikendheid van haar stem valt echter vooral op bij Engelstalige nummers, zoals ook op de laatste cd, Je Te Dis Vous (1993), al voorkwamen. Haar gedistingeerde dictie sluit wel goed aan bij het statige Frans van haar ballades.

In de begeleiding, zoals ook bij het optreden, hebben saxofoon en piano een vooraanstaande rol. Helaas speelt de saxofonist afgezaagde solo's en is het een elektrische piano met een vlak kunstmatig geluid. Het concert, waar de band bescheiden achter op het podium stond, had een opbouw die enigszins samenhing met Kaas' garderobe. Ze begon in een theaterrode fluwelen jurk met blote schouders, als dracht voor een aantal dramatische nummers. Op blote voeten, met beide handen de rok van de jurk uitwaaierend, draaide Kaas om haar as, gevangen in tralies van licht. Daarna zong ze iets melancholisch in een romantisch bloemendessin, en ze eindigde in hetzelfde jurkje, maar dan in een donkerblauwe mini-versie, voor de rock-finale met snel wisselende lichtshow.

Deze overdachte aanpak was ook terug te vinden in de presentatie. Elke stap en beweging leek getest op bevalligheid. Kaas werd daardoor een en al gemaniëreerde expressie en bestudeerde charme. Zelfs toen ze, opgezweept door haar eigen muziek, een aanloop nam om een sprongetje te gaan maken, werd die poging gesmoord in wéér een geheven arm en achterovergeknakt hoofd.