Humor à la Satie van Componisten Front

Rotterdams Componisten Front: concert door Nora Mulder en Rob Broek, piano en anderen. Werken van De Kemp, De Clercq, Koolmees, Sauer, Riedstra en Verhoeven. Gehoord: 28 okt.in De IJsbreker, Amsterdam.

Een zestal dertigers herinnert in aantal aan de fameuze Franse componisten die sinds 1919 waren verenigd in de Groupe des Six. Maar het Rotterdams Componisten Front is pas vorig jaar opgericht en gisteravond maakte het zijn Amsterdamse debuut in De IJsbreker. Een programma, laat staan een manifest ontbreekt. Het is er de tijd ook niet voor, zoals in het Frankrijk van tussen de twee wereldoorlogen, waar velen zich in groepen verenigden en zelfs de componisten die niet van een of andere vereniging lid waren een gemeenschappelijke noemer meekregen: De Onafhankelijken.

Achteraf gezien was de coherentie bij de Six gering en er zijn ook nauwelijks grotere verschillen denkbaar dan die tussen Honegger, componist van dramatisch zwaar aangezette oratoria en Auric, walsjes en chansons afscheidend. Ook de Rotterdammers vormen geen eenheid, Bart de Kemp is, te horen aan een trio voor piano, klarinet en viool, de serene vreemde eend in de bijt. Een hardhandig soort humor overheerst, veel muziek is snel en driftig, een noemer is nog: het binnenste buiten keren, een opzet de mist in laten lopen. Humor à la Satie, de grote mentor van de Parijzenaars spreekt alleen al uit de titel Drie walsjes om een blauwtje te lopen van Hans Koolmees, een van de initiatiefnemers van het Rotterdams Componisten Front.

Humor belooft ook And now for something completely different van Tom Riedstra, de lijfspreuk van Monty Python, een titel die tevens een vrijbrief geeft voor een vorm die van de hak op de tak springt. Veel stukken donderdagavond maakten de indruk van een uitgeschreven improvisatie. Maar interne logica was gelukkig wel degelijk aanwezig in Koolmees' Itar voor piano solo, als een paradoxale studie in dwangmatig ronddollende beweging.

Bij Eric de Clercq vallen boeiende aanzetten op, zoals in een mono-ritmische behandeling van elektrische gitaar, accordeon en piano (een heel leuke combinatie), maar daar blijft het helaas bij, een duo voor twee piano's klinkt nog stuurlozer. Trampear voor piano van Marc Verhoeven beviel mij beter: muziek met een harde kern in korte en krachtige statements, waar alles vrolijk uit de rails loopt.

    • Ernst Vermeulen