Feestelijke folk en punk bij The Levellers

Concert: The Levellers. Gehoord: 27/10 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 28/10.

"There's only one way of life,' zingen The Levellers, "and that's your own.' De Engelse folkrockgroep hangt een vorm van individualisme aan waarbij ieder voor zichzelf kan kiezen uit de militante punkopvattingen en beproefde hippie-idealen die uit de teksten spreken. In eigen land wordt de groep achterna gereisd door een schare fans, die "crusties" worden genoemd vanwege hun haveloze uiterlijk en het aangekoekte vuil op hun ongewassen ellebogen. Naast "The Levs' luisteren ze naar de muziek van nieuwe groepen als Senser en Back To The Planet. Niet omdat ze op muzikale grond vergelijkbaar zijn, maar wegens het idealisme dat ze uitdragen.

The Levellers borduren voort op de Britse folktraditie, zij het dat de elektrische gitaren van zangers Mark Chadwick en Simon Friend er een element van stampende en zwetende rock & roll in brengen. Een duivelse viool en een funkende bassist completeren de muzikale mengelmoes, waarin aanstekelijke melodieën worden afgewisseld met boze rapteksten en meeslepende hoemparitmen. Meteen bij het eerste nummer veranderde een uitverkocht Paradiso in een deinende massa, die zich niets aantrok van de grimmige strekking van het met zwaailichten opgeluisterde "Warning'. Anders dan de lichthartige Pogues of andere specialisten in feestelijke folk, stralen The Levellers een heilig geloof uit in de serieuze zaken die hen bezig houden. Ze zijn voor het milieu en tegen racisme. In "The Likes Of You And I' nemen ze het op voor de vertrapten aan de onderkant van de Engelse samenleving, die een armoedig bestaan als traveler langs kraakpanden en new age-festivals verkiezen boven een vaste woon- of verblijfplaats. "Take The Road' zong het Nederlandse publiek klakkeloos mee, alsof het een reclamedeuntje voor de nieuwe carpoolbaan betrof.

Bij zo'n typisch Engels fenomeen als The Levellers is het nog maar de vraag, of de nuances zich wel naar een Nederlandse concertzaal laten verplaatsen. Feit is dat de muziek meeslepend en overtuigend werd gebracht, van spijkerpakkenfolk in het akoestische "Is This Art?' tot verbeten anarchistenpunk in de toegift "Subvert'. Ondanks de opruiende taal doen The Levellers er alles aan om duidelijk te maken dat niet alle Engelse jongeren zich verlagen tot voetbalvandalisme. De muziek heeft een positieve uitstraling en wie geen boodschap heeft aan het verbeten idealisme, kan er nog altijd een vrolijk huppeldansje op maken.