"Als in Nijmegen de poorten open gaan denderen de asfaltmachines'

NIJMEGEN, 28 OKT. Het aanvragen van een artikel-12 status geldt in kringen van Nederlandse gemeentebestuurders over het algemeen niet als een stap om trots op te zijn. Niemand geeft graag toe dat hij zijn huishoudboekje zelf niet op orde kan brengen om zich vervolgens onder rijkscuratele te laten stellen.

De Nijmeegse wethouder financiën R. Migo maakte gisteren echter niet de indruk gebukt te gaan onder de zojuist door het gemeentebestuur afgekondigde aanvraag voor die status. Integendeel. Hij leek er eerder "fier' op.

“Wij hebben recht op de artikel 12-status,” spraak hij. Nijmegen voelt zich danook al jaren intens tekort gedaan. Laat niemand beweren dat de gemeente er een financiële janboel van heeft gemaakt, stelde Migo. “Wij hebben niet zomaar geld uitgegeven. Wij hebben een verhaal te vertellen.”

Het verhaal van Nijmegen is eigenlijk dat van alle grote steden in Nederland. Zij kampen met onevenredig grote uitgaven op het gebied van sociale uitkeringen en stadsvernieuwing. Nijmegen met 146.000 inwoners maakt er geen geheim van dat ze een "zeer zwakke sociale structuur' heeft. De gemeente heeft ruim 14.000 werklozen (22 procent van de beroepsbevolking) en bijna 10.000 RWW'ers. Dat kost niet alleen veel aan sociale uitkeringen, maar maakt ook een goed en dus duur welzijnsbeleid noodzakelijk.

Al met al geeft de gemeente jaarlijks zo'n 25 miljoen gulden meer uit aan bestrijding van de zwakke sociale structuur dan vergelijkbare steden. Alleen al de uitgaven aan jeugd- en jongerenwerk liggen tien miljoen gulden hoger dan gemiddeld.

De nood is te hoog. Niet in het jeugd- en jongerenwerk, maar in de stad zelf. Er is tot 1996 jaarlijks minimaal tien miljoen gulden extra nodig om het achterstallig onderhoud van wegen en gebouwen in de stad aan te pakken. Want daarop heeft de gemeente dus de afgelopen jaren bezuinigd om haar extra uitgaven in het welzijnswerk te kunnen doen. Migo: “Het is niet zo dat u hier door het asfalt heen gaat en de lampen kunnen we vanavond ook nog wel ontsteken. Maar we hebben systematische achterstanden. We hebben het onderhoud jaren voor ons uitgeschoven. Dat kan niet langer.”

Uit de begroting voor dit jaar blijkt dat het onderhoudsprobleem vooral bij de wegen en straten ligt. Bijna de helft van de wegen in de gemeente wordt als slecht of matig gekwalificeerd. Vervanging en onderhoud gaan de gemeente naar eigen schatting tot het jaar 2000 tussen de 135 en 150 miljoen gulden kosten. Tot het jaar 2010 moet daar nog ongeveer 240 miljoen bij.

Migo laat er dan ook geen misverstand over bestaan wat er gebeurt als het rijk de artikel-12 aanvraag van zijn gemeente honoreert. “Er is al eens lacherig over gedaan, maar het beeld klopt wel ongeveer. Dan gaan de poorten open en kunnen de asfaltmachines gaan denderen.”