Vervuiler betaalt al te vaak niet

Het Wildrijk, een buitenplaatsbos groot 17 hectare, gelegen in Sint Maartenszee en sinds 1940 eigendom van de Stichting Het Noordhollands Landschap, profiteert al enige tijd van schoon duinwater. Daar had dit bos dringend behoefte aan omdat het geheel door bollenvelden omringd is.

Op deze bollenvelden wordt, zoals bekend, veelvuldig met meststoffen en bestrijdingsmiddelen gewerkt, die door uitspoeling in de omringende sloten terechtkomen. Ook is voor de bollenteelt een lage grondwaterspiegel nodig. Dit feit, gecombineerd met de schadelijke invloed van meststoffen en bestrijdingsmiddelen maakte dat de beheerder van het Wildrijk naar een oplossing heeft gezocht. Samen met de Hogeschool Alkmaar ontwikkelde hij een origineel plan om schoon water uit de nabij gelegen duinen naar het Wildrijk te brengen.

Begonnen werd met het graven van een verbindingssloot tussen duinrellen en het Wildrijk. Het probleem deed zich toen voor dat het duinwater zich nog steeds met vervuild slootwater vermengde. De volgende stap was dan ook om het schone duinwater geheel van het vervuilde water te isoleren. Dat, en nog veel meer, is nu gebeurd.

Om het schone water het Wildrijk binnen te pompen werd bij de toegang tot het Wildrijk een tonmolen geplaatst. Het water in de slootjes in het Wildrijk staat nu ook hoger dan het omringende waterniveau wat ertoe leidt dat vervuild water nauwelijks meer het Wildrijk kan binnendringen. Na een tiental jaren slaakt de beheerder van het Wildrijk èn Het Noordhollands Landschap een zucht van verlichting: na veel praten, inventiviteit en een half miljoen gulden is het doel bereikt. Die 17 hectare Wildrijk zullen weer schoon worden en dat zal flora en fauna ten goede komen.

Het vele geld hiervoor is beschikbaar gesteld door het ministerie van Verkeer en Waterstaat, de Provincie Noord-Holland, het Waterschap Aangedijkte Landen en Wieringen, de gemeente Zijpe, Het Hoogheemraadschap Uitwaterende Sluizen èn Het Noordhollands Landschap. Natuurlijk is het geweldig dat dit geld er dankzij de welwillende medewerking van alle instanties gekomen is. Maar de naburige bollenboeren die deze "milieuramp' veroorzaakt hebben, gaan vrijuit.

Indertijd gold als credo: “De vervuiler betaalt”. We hebben in vele kranteartikelen kunnen lezen hoe weinig daar van terechtkomt. De feitelijke veroorzakers van deze vervuiling hebben nooit een nota ontvangen van rijk, provincie of gemeente voor de hoge kosten die ze door hun teelt veroorzaakt hebben, en waarvoor deze instanties geen compensatie ontvangen. En nu maar wachten op iemand die voor de oplossing van zulke milieuproblemen het wiel opnieuw uitvindt.

    • R.H. Heijbroek