VUISTEN VAN LUCIA IMPONEREN NIET

Vrouw tegen man. Een droom tegen een carrière. Respect of schaamte. Lady Tyson versus The Turbo Charge. Twee kickboksers, gister- avond in de ring in Amsterdam.

Met haar rug naar haar tegenstander gekeerd, wacht ze op het einde van zijn rituele voorbereiding. Haar rode bokshandschoenen wiebelen losjes door de lucht. Haar donkere ogen verzinken in sombere concentratie. Door haar hoofd zwermen de spanningen. Niet alleen zijzelf wilde kickboksen tegen een man. Heel Nederland wilde het.

Drieduizend toeschouwers in de rokerige, Amsterdamse Sporthal-Zuid krijgen om elf uur 's avonds het hoofdgerecht van het kickboksgala gepresenteerd. De 25-jarige Lucia "Lady Tyson' Rijker. Gewicht 58 kilo. Al tien jaar wereldkampioen. Zij versloeg 34 vrouwen, van wie er veertien knock-out gingen. Ze is zo mooi als een in marmer gegoten, klassieke jongeling met kort krulletjeshaar en een kaarsrechte neus. Ze komt uit tegen de 21-jarige Somchai "The Turbo Charge' Jaidee. Zwaar 57 kilo. Een Thai die in Nieuw-Zeeland woont. Hij won als prof twaalf van de veertien gevechten, waarvan negen door knock-out. Een kleine, massieve, geblokte spiermassa.

Jaidee voltooit zijn drieledig ritueel. Met zijn handschoen aan de touwen eert hij de ring en de vechters die er hebben gestreden. Met een buiging in zijn hoek toont hij respect voor zijn trainer en zijn school. Met een pantomime vertolkt hij zijn gevoelens over het naderende gevecht. Draaiende handen en vegen over zijn wenkbrauwen verbeelden een vrouw die zich opmaakt. "Ze is te mooi om te vechten', bedoelt hij. Twee keer schiet hij met pijl en boog. Knock-out in de tweede ronde, zo voorspelt hij.

Op haar vijftiende was Lucia Rijker al wereldkampioen. Een jaar later verliet ze het vwo om professioneel te vechten. Wat ze wil, doet ze, al gaat de hele wereld op zijn handen staan. Wat haar training en haar gevechten in de ring haar hebben geleerd, had ze op school nooit kunnen ontdekken. Kickboksen is het middel, niet het doel, om jezelf te ontwikkelen, zegt haar trainer Johan Vos. Zoals je aan je lichaam werkt, kan je ook aan je gedrag werken. Je leert je angst accepteren, je emoties beheersen, je verstand gebruiken.

Ze bokst (het "Engelse' boksen met alleen vuisten), ze kickbokst (met hoge en lage trappen) en ze beheerst ook de Thaise variant (met knieën en ellebogen). In alle stijlen is ze onbetwist de beste vrouw. In Japan en in Hong-Kong trekt ze 10.000 toeschouwers. In Duitsland haalt een witte limousine haar van het vliegveld. Na de overwinning serveert de chauffeuse champagne.

Het is bijna onfatsoenlijk nog een vrouwelijke tegenstandster voor haar te zoeken, zegt trainer Vos. In de sportschool verslaat ze Nederlandse jongens van haar gewicht met gemak. De 20 kilo zwaardere bokser die de laatste weken als sparringpartner fungeerde, stuurde ze met hoofdpijn naar huis. Ze heeft tegenstand nodig. Ze is toe aan een man, zegt Vos, om het etiket vrouw af te kunnen schudden en plaats te nemen als mens.

Anderen reageren sceptisch. “Vrouwen zijn niet minder, maar anders”, zegt Fred Royers, hoofdredacteur van Zendokan: “Ze is te goed voor de vrouwen, ze is de perfecte atlete, maar heeft nog nooit zo'n sterke tegenstander gehad en heeft er niet naar toe kunnen groeien.” Ze toont lef, ze verdient respect, zegt ook scheidsrechter Jan van Looyen, maar “het fysieke overwicht van mannen is te groot”.

Vechters uit Thailand, het land waar de wereldtop huist, mogen van hun bond niet tegen een vrouw aantreden. Jaidee komt uit voor Nieuw-Zeeland. Hij mocht niet weigeren, zo zegt de code. Een vraag moet beantwoord worden. Hij zet daarmee zijn carrière op het spel. Verliest hij, dan rest slechts schaamte.

Het gevecht is afgesloten op vijf ronden van twee minuten. Een vechter heeft in de ring alleen zijn aggressie. Hij luistert naar de hoekman. Die neemt de beslissingen. De bokser is de taxi-chauffeur die reageert op de aanwijzingen van de passagier. “Ik kan geen vrouw slaan”, zegt Jaidee na de eerste ronde tegen zijn trainer. “Wil je neer gaan tegen een vrouw? Als jij haar niet raakt, raakt zij jou”, klinkt het. Jaidee luistert.

Lucia Rijker verdwaalt. Haar hoekman blijft roepen, blijft op haar inpraten, maar moet toezien hoe zijn vechter de verkeerde versnelling kiest. Het contact is zoek. “Ze wilde over hem heen rennen. Maar hij gaat niet zo maar op de grond zitten”, zegt Vos na afloop. “Ik deed het alleen. Ik was te gretig”, verklaart Lucia Rijker.

De bel klinkt. Jaidee is aggressief, bokst vooruit. Hij trapt laag, een tik die harder aankomt dan Rijker ooit van een vrouw heeft geïncasseerd. Ze krijgt een directe op haar hoofd, waardoor ze decimeters naar achteren kaatst. Ze deelt zelf trappen uit. Ze komt door met korte series. Snel, maar te wild en ongecontroleerd. Een Thai vecht in eigen land met andere regels. Daar kan hij een elleboog naar zijn slaap krijgen. De vuisten van Rijker kunnen hem niet imponeren.

De bel klinkt. In de tweede ronde schakelt Rijker door. Onbeheerst dringt ze Jaidee in zijn hoek. Ze gaat het gevecht aan. Ze stoot met rechts, verliest haar dekking en wordt door drie linkse hoeken vol op haar kin geraakt. Ze zakt door haar knieën, valt op haar schouder, rolt op haar rug.

Het is de eerste keer dat ze knock-out gaat. Een bizarre ervaring. Het is zwart. De wereld draait. Ze is op een andere planeet. Ze ziet alles, maar kan nergens op reageren.

De ring stroomt vol. Haar trainer en de ringarts helpen haar op de been. Ze begint weer te boksen en achtervolgt Jaidee. Tot de trainers haar afstoppen. Langzaam dringt het besef door dat het gevecht voorbij is. Woedend wordt ze. Ze heeft nog zoveel adrenaline. Ze had nog zoveel willen doen.

In de kleedkamer huilt ze een half uur. Haar zus huilt mee. De droom is geen werkelijkheid geworden. In februari wil ze een herkansing. Het is haar laatste jaar als professioneel vechter.