SCHOKKENDE FOTO 2

Bij het zien van de voorpaginafoto (een schijnbaar vredig tafereel, en muziek kan doen huilen) van Oleg Klimov in de editie van 8 oktober, reageert mevrouw A. Jorritsma-Gelderblom geschokt ("Brieven', 18 oktober).

Lang, heel lang, heb ik naar de foto gekeken. Een foto kan niet liegen als er vóór de opname van de waarheid geen leugen is gemaakt. Mijn vraag was en is dan ook: wat is de waarheid of de leugen van deze foto?

Zij, die de foto hebben gezien, zagen wat ze zien. Het verhaal van de foto is het verhaal van de angst voor de herhaling. De foto is dan ook even jong als oud.

Het is geen veelzeggende, maar een alleszeggende foto. Maar volgens een naschrift van de redactie is de vrouw de moeder van een gesneuvelde militair. De redactie kent dus de waarheid van de foto.

Vier militairen (of meer) kwamen niet via een deur, maar via het raam binnen. Dus met geweld. Ze vroegen de vrouw des huizes brood. Of ze kennen de vrouw, of de vrouw vertelde van haar gesneuvelde zoon. En aldus gingen ze geen feestje bouwen, maar proberen de moeder te troosten.

Aldus te mooi om waar te zijn.

Bij foto's als deze gaat het niet om de waarheid of de leugen maar om het beeld zelf, dat ons allen morgen weer kan overkomen. Het antwoord op mijn vraag is dus even overbodig als te proberen het beeld in woorden uit de drukken. Een beeld als dit vertelt zichzelf.