Frank Sinatra zingt duetten met internationale sterren

Wie zou er niet graag een duet zingen met Frank Sinatra? Internationale sterren als Julio Iglesias, Barbra Streisand en Charles Aznavour verdrongen zich om een bijdrage te mogen leveren aan de Frank Sinatra: Duets. De gelijknamige cd, die maandag in de winkel ligt, werd eergisteren in oerhollandse stijl gepresenteerd met koffie en broodjes in het Rotterdamse hotel New York. Producer Phil Ramone, bekend als de man achter de schermen bij platen van Paul Simon en Billy Joel, was naar het vroegere gebouw van de Holland Amerika Lijn gekomen om tekst en uitleg te geven.

Het was voor het eerst in tien jaar, dat "Old Blue Eyes' weer eens een opnamestudio van binnen zag. Met een voltallig orkest zong de 77-jarige Sinatra nog eenmaal zijn evergreens als New York New York en Witchcraft. Naast voor de hand liggende zangpartners als Barbra Streisand en de uit Las Vegas losgeweekte Tony Bennett, koos Sinatra zelf voor U2's Bono om nieuwe inhoud te geven aan Cole Porters I've Got You Under My Skin. Phil Ramone deed in Rotterdam de ontluisterende ontboezeming, dat geen van de wereldberoemde vocalisten daadwerkelijk oog in oog met The Voice heeft gezongen. Alle bijdragen werden op verschillende locaties en in afzonderlijke opnamestudio's ingezongen, met behulp van een geavanceerd computernetwerk. “Frank heeft er het geduld niet voor om in de studio rond te hangen en te wachten tot er iets gebeurt”, sprak Ramone verontschuldigend. “De meest vruchtbare opnamesessie duurde twee uur en in die tijd presteerde hij het om negen nummers te zingen. Hij is de koning van de first take: bij de eerste poging stond het er meestal gelijk goed op.”

Geen wonder, voor wie bedenkt dat nummers als The Lady Is A Tramp (met Luther Vandross) en What Now My Love (met Aretha Franklin) al zo'n dertig jaar op Sinatra's repertoire staan. De meest opmerkelijke combinatie werd ongetwijfeld gevormd met rockzanger Bono, die in I've Got You Under My Skin een indringende falsetstem laat horen. Geprobeerd werd om Axl Rose van Guns n' Roses erbij te halen, maar zijn bijdrage blijft om organisatorische redenen uit tot deel twee in de reeks. Dan pas zal ook My Way in duetvorm worden gegoten, wellicht met Pavarotti of punkzanger Joey Ramone. Liza Minelli en Anita Baker zijn van de partij, maar wijselijk stuurde Phil Ramone geen uitnodiging aan Sinead O'Connor, wier laatste album hij produceerde. Nadat O'Connor geweigerd had om haar Amerikaanse concerten vooraf te laten gaan door het volkslied, liet Frank Sinatra met veel nadruk weten dat de Ierse zangeres “een schop onder haar kont” verdient. Volgens Ramone was de animositeit tussen de oude Sinatra en de rebelse O'Connor niet onoverkomelijk. “Ik had ze wel bij elkaar kunnen brengen, maar haar platenmaatschappij vond het geen geschikt moment.”

Op zijn oude dag is Frank Sinatra nog altijd een feestvarken, aldus Ramone. “Sommige dagen zingt hij beter dan andere. Als het een keer niet wilde lukken, wees hij op zijn keel en zei hij dat het riet kapot was. Zijn stem herinnert me nog altijd aan de trombonepartijen uit het orkest van Tommy Dorsey. Sinatra is de meester van de lange frasen, die hij op de meest onverwachte momenten kan bezigen. Hij leeft voor de muziek. Zes weken nadat we de opnamen hadden afgerond, belde hij me op en vroeg: waarom ligt de plaat nog niet in de winkel?”