Avond vrolijke onzin van Hans Liberg

Voorstelling: Nu ook voor vrouwen, solo door Hans Liberg. Gezien: 22/10 in de Schouwburg, Leiden. Aldaar ook vanavond, daarna elders.

Hans Liberg zet zich aan het klavier en slaat Beethoven aan. Maar hoor, daar dringt opeens het reclamedeuntje van een kinderachtig yoghurtmerk naar binnen, en wat doet even later dat Olé, olé-loopje daar nog bij? Dit wordt, zegt de muzikale komiek, een banale avond: Veronica goes classics. Was het maar waar dat ze bij Veronica zoveel esprit hadden als hij. Liberg goochelt met de geschiedenis. Hij vertelt bijvoorbeeld dat Dvorak zat te componeren in Bohemen en speelt dan de eerste maten van de Queen-hit Bohemian Rhapsody, en hij laat Chopin iets schrijven voor de begrafenis van Sartre (maar in diens marche funèbre duiken Das gibt's nur einmal en Strangers in the night op). Hij maakt een muzikale legpuzzel waarvan alle stukjes precies passen - en toch is het resultaat heel anders dan het plaatje dat op het deksel stond.

Heel onverwacht ook. Want hoewel Liberg allang bekend is als de tien keer zo snelle nazaat van Victor Borge, weet hij in woord en muziek steeds weer nieuwe associatieve combinaties te bedenken. Zijn gebied is zo breed als de muziek zelf. Als hij het over oude muziek heeft, komt hij niet alleen met Sweelinck op de proppen, maar ook met Brian Jones van de Rolling Stones die immers eveneens tot het verleden behoort. Als hij daarna de serpent bespeelt, een antieke houten hoorn in de vorm van een slang, komt daar een onvervalst stukje modern jazz uit. En in een verhaal over de eerste ontmoeting tussen Adam en Eva verwerpt hij het pastorale leidmotiefje uit Peter en de wolf als te lieflijk, om het toepasselijker te vervangen door Je t'aime, moi non plus.

Als hij af en toe de piano verlaat, is het meestal om een exotisch instrument te demonstreren. Zoals de luit-achtige saz uit Turkije, die overigens weer datzelfde yoghurtdeuntje in zich blijkt te hebben. Of hij doet even voor hoe Miles Davis trompet speelde en Woody Allen - incognito - klarinet. Het is onzin, maar vrolijke onzin en bovendien gebaseerd op een hoogst gedegen muziekstudie. “Waanzin is niet erg, als er maar een systeem in zit,” luidt zijn lijfspreuk.

In de jaren tachtig zou men dit een eclectische muziekavond noemen; nu kan het misschien het best sample-cabaret heten. Het komt overal vandaan en gaat nergens naar toe. Maar onderweg vermaak ik mij uitstekend.

    • Henk van Gelder