Wiebelen op spitzen

De Russische kinderen treden samen met leerlingen van de Nationale Ballet Academie za 23 okt om 15u. op in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Van 23 okt t/m 24 nov is aldaar een expositie van Russische kindertekeningen.

Sergej Upkin (12) heeft geluk gehad. Hij is niet te klein, niet te dik, heeft een knap gezicht, een mooie voetwelving, een rug die ver doorbuigt en benen als een gazelle - dun maar sterk. Hij voldoet aan alle eisen. Ieder jaar melden zich bij de Vaganova Ballet Academie in Sint Petersburg drieduizend jongens en meisjes. Zestig kinderen kunnen worden aangenomen.

Deze week zijn vijftien leerlingen van de beroemde balletacademie op bezoek in Amsterdam. Samen met leerlingen van een schilderklas en een muziekacademie uit Sint Petersburg logeren ze bij Nederlande gastgezinnen. De balletleerlingen mochten van de directie alleen komen als ze hier iedere dag konden trainen. Ze hebben een naam hoog te houden. Een week, of zelfs maar een dag overslaan is onmogelijk.

Dus oefent Sergej een weeklang met leerlingen van de Nationale Ballet Academie, in een balletzaal ergens aan een Amsterdamse gracht. Er klinkt een piano. De leraar klapt in zijn handen. Met een schuin oog kijkt Sergej naar de Nederlandse kinderen. Ze zijn iets dikker, iets minder bleek. De meisjes wiebelen een beetje op hun spitzen. De leerlingen van de Vaganova-academie staan veel steviger op hun tenen. Alsof ze bevroren zijn. Ze zijn erg sterk. Door hun balletpakken zijn ribben en spieren goed te zien.

bp“Ballet is hard werken,” zegt hun leraar. Volgens hem is het even zwaar als het werk van een houthakker of een smid. “Maar ze huilen nooit hoor. Ze zijn gelukkig als ze dansen.” Hij kijkt tevreden naar de jongens en meisjes op de balletvloer. Als een penneveertje springt Sergej op en neer. Hoger, steeds hoger, alsof hij met iedere sprong een beetje lichter worden.

xpNa afloop heeft Sergej nauwelijks tijd voor een interview. Hij is alweer op weg naar het Muziektheater voor een rondleiding. Zoals hij in Sint Petersburg van balletles naar muziekles naar geschiedenisles naar balletles holt, zo rent hij hier van het ene programmaonderdeel naar het andere. Met zijn jas al aan vertelt Sergej over zijn bezoek aan Amsterdam.

Sergej is beleefd. Hollandse architectuur is erg mooi, zegt hij. Hollandse kaas is ook erg lekker, zegt hij. Wat Sergej lelijk, vies of vreemd vindt in dit land, komen we niet te weten. “Volgende vraag,” zegt de docent die er ook bij zit. Dat soort dingen vertellen Russische kinderen nu eenmaal niet, legt de tolk uit. Vragen over verliefdheid wil de tolk ook niet vertalen. Of Sergej dan misschien nooit eens zin heeft zich helemaal vol te stoppen met patat en ijs? Zijn docent schudt met zijn hoofd en maakt een grote cirkel rond zijn buik. “Nee, nee, dat kan absoluut niet. Dan worden ze maar dik.” Maar is het niet moeilijk om op zo'n jonge leeftijd al volgens zulke strenge regels te leven? De vraag was trouwens voor Sergej. “Ik heb dat allemaal niet nodig”, zegt hij. “Ballet is mijn leven.” De leraar knikt tevreden.

    • Monique Snoeijen