Video

De eerste keer was tijdens de zwangerschap van nummer 1. Ongeveer drie en een halve maand zwanger was ik en de vroedvrouw vond het raadzaam een echo te laten maken. “Standaard. Om te kijken of het ruggetje dicht is en of het goed groeit.” De echograaf begroet ons met uitgestoken hand. “Uw videoband?” vraagt hij wat dwingend. Nee, geen videoband. Hij kijkt ons aan. Hoezo geen videoband?

Terwijl hij wat later een sonor over mijn buik beweegt verschijnen ernstige storingsbeelden op het scherm. Diverse grijstinten, vlokkerige vlekken, onduidelijke bewegingen. Het ziet er onheilspellend uit. “Het hoofdje”, roept de man tevreden uit. “een stevig hoofd. Ruggetje is keurig dicht. Ziet u wel?” Je ziet wel iets, maar of dat nou een hoofd is. Het doet allemaal nog het meest denken aan grof sneeuwende televisie. “Zit het onder of boven in beeld?” probeert de vader in spe beleefd.

Met aanwijssterretjes op het scherm houdt de echograaf ons bij de les. Rechts boven in het scherm. Die onduidelijke zwarte vlek blijkt het hoofd te zijn. “Ja,ja, nee nou zie ik het ook”, roept een van ons laf. We krijgen een print mee. “Voor in het zwangerschapsdagboek.”

Bij nummer 2 wordt na ruim zeven maanden een echo medisch geïndiceerd. De foetus is dan al te groot om in z'n geheel op het scherm te krijgen. Wat je ziet zijn deeltjes mens in wederom onherkenbare zwart- en grijstinten uitgevoerd. Coöperatief als we zijn, doen we ons uiterste best. Zijn bereid in alles hoofd, tenen of ruggetje te herkennen. Maar weer gaan de vlokkerige, voortdurend bewegende beelden met ons aan de haal. Zie je net rechts onder in beeld in die lichte vlek een gezichtje, ja zelfs een klein neusje, wijst de mevrouw met haar sterretjes het hoofdje links boven op het scherm aan. En dat handje blijkt het stuitje.

Een zwangere kennis meldt trots “al elf echo's” te hebben laten maken, allemaal vastgelegd op band. Die wordt regelmatig bekeken. Ook door de opa's en oma's en sommige vrienden. “Kunnen ze vast kennismaken. En 't is natuurlijk helemaal leuk voor later.”

“Geen videoband meegenomen?” roept ze ontsteld uit.

Nee, geen videoband meegenomen. Wij kijken vanavond naar Inspector Morse. Postnataal. In kleur.

    • Jolanda aan de Stegge