Striptease

Geen betere spiegel voor de stand van zaken in Nederland dan de televisie.

Naïeve burgers denken misschien nog altijd dat ze via de privacy van de stembus bepalen wat er in ons land gebeurt. Dat nu is een misverstand. De werkelijke macht berust bij John de Mol en Joop van den Ende. Zij gaan over de privacy van het volk. Geluk of verdriet, het is niet meer van ons, het is de handelswaar van deze trotse tycoons, die Neêrlands nieuwste exportprodukt in handen hebben en dus niet meer met zich laten spotten. Voor De Mol en Van den Ende zijn programma's als Het spijt me, All you need is love en de Honeymoon Quiz geen pogingen om aardig te zijn maar middelen voor winstmaximalisatie.

John de Mol laat zijn gasten een contract ondertekenen waarin de laatsten voor de kosten opdraaien als zij zich bedenken nadat hun hysterie is opgenomen. Joop van de Ende wurgt de slachtoffers met een contract waarmee zij de rechten van hun lach of traan op voorhand aan hem moeten afstaan. De Mol en Van den Ende zijn dus altijd de baas. Onder het motto dat de moderne mens vrij en verstandig genoeg is om al dan niet voor het oog der camera's te gaan strippen.

Het zal best. Maar curieus blijft het. Terwijl minister Hirsch Ballin de verkoop van stuff aan buitenlanders wil verbieden en de politie manmoedig de strijd aanbindt met vrouwenhandel, krijgt de exploitatie van emotioneel exhibitionisme door Televizierring-winnaars als Ronald ten Brink een juridische grondslag.

Nederlanders, gij zult zich uitkleden ter lering en vermaak. Anders komt de deurwaarder langs.